Hurricane Irma

September 5th, 2017

5 september. Het einde van mijn reis komt in zicht. Gisteren heb ik een binnenlandse vlucht van Gainesville naar Miami geboekt, die, met vier uur overstaptijd, aansluit bij m’n terugvlucht naar Europa. Helaas krijg ik nu al een onheilspellend mailtje: “Hurricane Irma, which is forecast to impact the Caribbean and Florida, may affect your upcoming travel plans. Your flight is currently on time, however, we are offering additional flexibility that may allow you to change your travel plans without a fee.” Boven de Caraïbische Zee is een orkaan ontstaan die steeds krachtiger wordt, en door de passaat rechtstreeks richting de oostkust wordt gevoerd. De verwachting is dat de orkaan het komend weekend in Florida aankomt. Hetzelfde weekend waarin mijn terugvlucht gepland is, vanaf Miami. Niet zo handig…

Ik besluit dit voor te leggen bij zowel de luchtvaartmaatschappij als de reisverzekering, in de hoop dat zij iets kunnen regelen waarbij ik überhaupt niet eerst naar Miami hoef. Als ik kan worden omgeboekt naar een vlucht vanaf bijvoorbeeld Philadelphia of Newark ben ik uit de brand.
vijfdaagse prognose


Long Island

September 4th, 2017

4 september. De tweede ochtend in The Bronx, en ook meteen de laatste. Vandaag staat Wardenclyffe op het programma. Da’s alleen wel een heel end rijden over het toch wel rare Long Island. Long Island voelt op een bepaalde manier erg geïsoleerd, omdat je in bijna alle gevallen eerst door het drukke stadsverkeer van New York City moet om op dit eiland te komen. Het helpt niet mee dat de stad in de loop van de jaren meer en meer van het eiland heeft opgeslokt, en diverse voorsteden aan elkaar geklonterd zijn. Hierdoor voelt het des te vrijer ein-de-lijk de stad uit te zijn, en de rust en ruimte van Long Island in te ademen. Aan de zuidkust van dit eiland bevinden zich The Hamptons, maar wij gaan juist naar het noorden. Naar Shoreham. Het terrein waar Tesla een laboratorium had blijkt helaas compleet afgegaasd. Er is goed te zien dat er wel opruimwerk gaande is. Naast de entreepoort staat een standbeeld van Tesla. De grond rondom dit standbeeld is betegeld met bakstenen. Twee daarvan zijn door mij gesponsord, en voorzien van een inscriptie. Ik ben benieuwd hoe dat geworden is, maar helaas kan ik alleen maar van een afstandje toekijken. Toch ben ik erg blij eindelijk hier, op deze plek, te staan. Zelfs al is het nog niet open als museum.

Tesla

Hierna wordt het tijd voorzichtig weer huiswaarts te gaan. Ná een mooie tussenstop in Flushing, die begint met een heerlijke Indiase maaltijd bij Dosa Hutt, gevolgd door een kort bezoek aan de Hindoetempel. Hier hangt een erg opvallend, en voor mij mysterieus, bordje met de tekst “Breaking coconuts is strictly forbidden” op de sokkel van een standbeeld. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet. Ik was sowieso al niet van plan kokosnoten te breken.

Breking coconuts is strictly prohibited

Na het doen van een snele boodschap bij de Indiase supermarkt Sri Siddivinayak gaan we weer verder, de drukte in, via Manhattan Bridge en de Holland Tunnel naar het eerste de beste tankstation dat we tegenkomen. Hier mag je niet zelf tanken, want deze pomp ligt in New Jersey, en dat is één van de staten waar het voor pomphouders verplicht is pompbediendes in dienst te hebben. Het schijnt brandgevaar op te leveren als automobilisten zelf hun brandstoftank vullen.
Met een volle tank draaien we de I-78 op, en laten de grote stad achter ons. Niet eens zo heel erg veel verder ligt ook de staat New Jersey achter ons, en volgt het volgende eigenaardigheidje. De brug over de Delaware is namelijk een tolbrug, dus bij het binnenrijden van Pennsylvania word je meteen begroet met een tolpoortje. Een heel hartelijk welkom.


New York City

September 3rd, 2017

3 september. Een dagje New York City. Na een korte nacht in een appartementje in The Bronx, eerst met de metro naar Manhattan. Theater District. Imposant om te zien wat voor producties er zoal op, en rondom, Broadway worden opgevoerd. Ook ik heb in de planning naar de musical te gaan, en dat lukt; er zijn nog kaartjes voor de middagvoorstelling. Na het kopen van een kaartje aan het loket is er nog tijd voor een lunch bij het Italiaanse restaurant Cielo. Aan de muur hangt een ingelijste bedankbrief die Oprah Winfrey in 1990 stuurde, om te bedanken voor de gastvrijheid, goede service, en lekkere ravioli. Daarin geef ik haar gelijk, want je kunt hier inderdaad goed eten. Een paar blokken verderop zit the House of Brews. Een leuk kroegje met een ruime sortering speciaalbier. Fijne plek om voor de voorstelling nog even een drankje te doen, en daarna meteen door naar de schouwburg. In het Eugene O’Neill Theatre wordt al sinds 2011 de musical Book of Mormon dagelijks opgevoerd – en vandaag is het eindelijk zover dat ik zo’n voorstelling kan bezoeken. Daar heb ik lang naar uitgekeken, en terecht. IJzersterk en steengoed. Zó goed dat we na de voorstelling bij de artiestenuitgang blijven wachten op de acteurs, om het programmaboekje te laten signeren.

gesigneerd programmaboekje

Hiermee houdt het cuturele programma van vandaag niet op. Voor vanavond staat er nog een comedyshow op het programma, waar onder andere de grappenmakers Mark Normand en Joe List op zullen treden. Die jongens brengen elke dinsdag een podcast-aflevering uit, en Erica luistert daar graag naar. Als een stukje waardering naar hun toe, stoppen we eerst bij het lokale filiaal van Chipotle voor een tegoedbon. Daarna naar The Stand. Dat is een fors restaurant annex comedy club. Naast de eetzaal zit een donker zaaltje met een laag podium, waar comdians hun kunsten vertonen. Best leuk om eens mee te maken.

De laatste stop van de avond is iets verder weg, maar met de metro ben je er zo. The Pony is een bar met heel erg veel soorten speciaalbier. De originele bedenkers en programmeurs van Untappd komen hier graag, en dat maakt deze plek tot een soort bedevaartsoord voor bierliefhebbers.


Centralia

September 2nd, 2017

2 september wordt mijn vuurdoop. Het bijwonen van een americanfootballwedstrijd blijkt omgeven door een boel tradities en rituelen. Dat begint al op de parkeerplaats, waar het traditionele tailgaten plaatsvindt. Men hangt wat rond, bij voorkeur met wat te eten en te drinken. Dan, in het stadion zelf, gebeurt er ook vanalles rondom de wedstrijd zelf heen. Cheerleaders huppelen, een fanfare marcheert, er is vuurwerk, en de toeschouwers zingen Sweet Caroline. Alles bij elkaar een heel schouwspel.

Verder is het fijn dat de wedstrijd ‘s middags gespeeld wordt, dus je hebt de avond voor jezelf. Voor vanavond staat Centralia op het programma. Ooit een mijnwerkersstadje, maar nu een spookdorp, nadat broei ervoor zorgde dat de plaatselijke steenkoolmijn in brand vloog. Die brand ontstond in 1962, en is sindsdien nooit helemaal gedoofd. De kolenmijn is gesloten, de meeste bewoners vertrokken, en een deel van autoweg PA 61 is omgeleid. Het nu afgesloten deel van de originele weg staat nu bekend als Graffiti Highway, omdat het brokkelende asfalt is gebruikt als canvas voor allerlei kleurige schilderingen. Een waardige stop op weg naar de slaapplaats voor de komende nacht. Een airbnb in The Bronx.

Graffiti Highway


Naar State College

September 1st, 2017

1 september vertek ik alweer vroeg, want ik heb beloofd met iemand mee te gaan naar een americanfootballwedstrijd in State College, Pennsylvania. Rond half zes in de ochtend gooi ik de tank nog een keer vol, en daarna, voornamelijk via de I-70, onder Pittsburgh door, en het laatste stukje via de I-99 tot State College.
Nog voor de middag ben ik er. Mooi op tijd. Helaas blijkt dat de wedstrijd tussen State College en Akron niet vandaag, maar pas morgen wordt gespeeld. Ik ben dus een hele dag te vroeg. Eigenlijk had ik dus best op een later tijdstip kunnen vertrekken uit Columbus. Achteraf was het wel zo fatsoenlijk geweest daar wat langer te blijven, en op een normaal tijdstip aju the zeggen.


Cave Hill Cemetery

August 31st, 2017

31 augustus breng ik voor een groot deel door op Cave Hill Cemetery. Een forse begraafplaats met een aantal erg bijzonder kunstzinnige zerken, en de laatste rustplaats van een aantal beroemdheden. De meest recente is Muhammad Ali. Het was zijn wens om onder een bescheiden steen, met alleen de tekst “Ali”, begraven te worden. Dat is ook wel gebeurd, maar náást dit ingetogen grafmonument zijn in een later stadium een extra gedenkteken, met veel tekst en geboorte- en sterfdata, en bankjes bijgeplaatst, waarmee het geheel wat fors, en haast pompeus wordt. Dit maakt het wel makkelijker te vinden.

Een ander imposant gedenkteken is het standbeeld van Harry Collins, die als goochelaar in dienst was van chipsfabriek Frito-Lay, en onder de naam Mr Magic naar beurzen, markten, en winkels werd gestuurd om op speelse wijze hun zoutjes onder de aandacht te brengen. Dat was voor mijn tijd, want ik had echt nog nooit van hem gehoord.
Iemand die ik wel van naam en faam kende is een andere koning van het gemaksvoedsel, namelijk Harland Sanders. Bij leven runde hij een benzinestation, waar hij tevens gefrituurde kip verkocht. Het geheime kruidenmengsel dat hij gebruikte om die kip op smaak te brengen vormde de basis voor wat uiteindelijk Kentucky Fried Chicken is geworden.

Dit alles maakt op mij zoveel indruk, dat ik onderweg naar de staat Ohio besluit te stoppen bij de eerste de beste KFC die ik tegenkom, direct onderaan afrit 44 van I-71, bij Carrollton. Deze is anders van opzet dan ik gewend ben. Het meest opvallende is het snelbuffet met bijgerechtjes als aardappelpuree, gekookte sperzieboontjes, coleslaw, en andere dingen die ik nooit eerder in verband had gebracht met gefrituurde kip. Bijzonder.

Hierna weer op weg, richting Columbus. De eerste horde is Cincinnati. De snelweg loopt dwars door de stad, en daardat stadsverkeer ook graag een stukje snelweg meepikt, is de I-71 hier ongewenst druk en chaotisch. Dat nodigt bovendien niet uit de stad te gaan verkennen. Eigenlijk weet ik niet veel meer van Cincinnati dan dat er ooit een begin is gemaakt met de aanleg van een metronetwerk, en dat de ongebruikte tunnels en stations tot voor kort soms geopend waren voor excursies. Hier is men helaas mee gestopt, omdat de tunnels bij een bouwkundige inspectie in 2015 te onveilig bleken. Jammer, want het stond wel op m’n bucketlist.

Eenmaal voorbij Cincinnati rijdt het mooi door, en tegen de avond kom ik aan bij m’n kennis in Columbus.


Naar Louisville

August 30th, 2017

30 augustus. Tijd om het weer eens verderop te gaan zoeken, maar niet na een stop bij de gloednieuwe slijterij Oasis Spirits. Deze is nog niet open; in de winkel wordt druk geklust, en de schappen bevoorraad. Ze mogen deze maand nog niet open; de drooglegging is nog steeds van kracht in Ballard County. Dit graafschap geldt nu nog als een dry county, maar daar komt volgende maand verandering in. Een paar slimme ondernemers spelen daar nu al op in, en openen in La Center de eerste legale slijterij van Ballard. Ik kan de verleiding niet weerstaan om de winkel binnen te stappen, en deze hardwerkende middenstanders goede zaken toe te wensen.

Na deze korte onderbreking ga ik weer verder. Op de radio het nummer Radar Love, in een duidelijk andere versie dan het origineel van de Golden Earring. Deze versie blijkt een cover uit 1989 van de glamrockband White Lion. Plezierig om aan te horen, zoevend over het brede asfalt, tussen de uitgestrekte maïsvelden. Wel vraag ik mij af of de zinsnede it’s half past four, and I’m shifting gear überhaupt iets is waar men zich hier in kan herkennen. Bijna niemand hier hoeft handmatig te schakelen.

Een volgend kort stopje. Whitehaven. Dit historische gebouw is ingericht als welkomstcentrum, vooral bedoeld voor wie Kentucky binnenkomt via Interstate 24 vanuit Illinois. Om de één of andere reden voelt dit als een heel prettige plek, en met de gedachte in het achterhoofd dat ik voor langere tijd hier niet meer in de buurt zal zijn, voelt het als een soort afscheidsritueel om bij dit gebouw even de benen te strekken.

De volgende stopplek is zo mogelijk nóg toeristischer. Aan de grens van natuurgebied Land Between the Lakes bevindt zich een nagemaakt negentiendeeeuws dorpje. Patti’s 1880’s Settlement. Het ziet er allemaal wat gemaakt en truttig uit, maar ik snap wel waarom dit een populaire plaats is voor bruiloften en partijen, en waarom mensen hier graag wat komen eten, of gekostumeerd op de foto gaan.

Nog iets verderop, bij afrit 40 van de I-24, zit Exit 40 Liquors. Hier wordt een bier verkocht dat vrij moeilijk verkrijgbaar is, maar die wel op m’n lijstje staat. Goede reden om ook hier te stoppen. Deze slijter blijkt gevestigd in het servicegebouwtje van de benzinepomp. Niet de eerste plaats waar je een enorm ruime selectie aan drank verwacht. Er is zelfs een grote inloopkoelkast, waar bier op de ideale bewaartemperatuur ligt opgeslagen. Ondanks dit ruime aanbod beperk ik m’n aankopen tot twee sixpacks. Niet in de laatste plaats omdat ik er geen zin in heb straks een boel flessen mee naar Nederland te moeten zeulen.

Hierna stop ik alleen nog een keer in Beaver Dam, om de bradstoftank van de auto bij te vullen, en niet veel later kom ik aan in Louisville, waar ik bij kennissen mag overnachten.


Midtown Market

August 29th, 2017

29 augustus. Ergens ben ik nieuwsgierig of de mensen van Dry Ground woord hebben gehouden, dus ik ga weer eens kijken naar het krijtbord waarop ooit hun vorige eclipsfeest stond aangekondigd, en die nu is getransformeerd naar een aankondiging voor hun volgende. Inderdaad; het krijtbord in het proeflokaal vermeldt nu keurig dat er nog 2414 dagen te gaan zijn voor het eclipsfeest van 8 april 2024. Ik hoop, nog steeds, echt dat ze dit volhouden en het krijtbord de komende jaren braaf elke dag aanpassen om af te tellen naar die o zo bijzondere gebeurtenis.

Nu ik hier toch ben besluit ik een deurtje verder te gaan, onder de spoorbrug door, naar de naar het schijnt hippe lokale supermarkt Midtown Market. Deze supermarkt specialiseert zich in lokale produkten, delicatessen, hippe frisdranken en lactose- en glutenvrije produkten, en versbelegde broodjes. Flink duurder dan de bulkzooi die Walmart verkoopt, maar wel lekker centraal op loopafstand van het centrum.


Afghan Tribal Arts

August 28th, 2017

28 augustus. Het begint inmiddels haast normaal te worden een rondje te lopen door de binnenstad van Paducah. Mijn oog valt op een haast onopvalend briefje waarin wordt opgeroepen een mail te sturen bij interesse in de officiëe opening van Afghan Tribal Arts, een winkel die vooral handgemaakte Afghaanse sieraden en tapijten wil gaan verkopen. De opening is gepland voor 13 september, en dan heb ik al plannen; ik ga die dag stamppot eten in de brouwerij van Grolsch tijdens de lancering van de Gerijpte Herfstbok.

Natuurlijk is er nog een volgend lokaal eettentje te ontdekken; Fat Moe’s Bar & Grill. Inderdaad geen hoogstaande kookkunsten, maar wie van gegrilld, gebakken of gefrituurd voedsel houdt kan hier prima uit de voeten.


Midgetgolf

August 27th, 2017

27 augustus. Geluk zit in kleine dingen. Soms is dat een rondje midgetgolf in het Columbus-Belmont State Park.


St Louis

August 26th, 2017

26 augustus. Natuurlijk is mijn vakantie niet compleet zonder een bezoekje aan het St. Louis Science Center. Eén van de leukste musea in de verre omtrek. Naast een kleine expositie over de zonsverduistering is er ook een grote over het graf van farao Toetanchamon vol met echte vondsten uit de pyramide en replica’s ervan. Helaas sluit het museum vroeg.

Gelukkig is de dierentuin een stuk langer open. Gratis toegankelijk en gewoon een heel mooie plek om wat rond te slenteren op een zonnige nazomerdag. Opvallend detail; de vlindertuin is gesponsord door Monsanto. Goede kans dat er mensen zijn die daar wat van vinden.

De volgende attraktie is haast net zo’n verplichte stop, en misschien nog wel bekender; de Gateway Arch. Dit 192 meter hoge monument bevond zich een weekje geleden nét iets ten noorden van het gebied waar de zonsverduistering totaal was, en dat is eigenlijk wel jammer, want een groothoekfoto met daarin zowel de verduisterde Zon als dit fotogenieke monument zou een prachtige inzending zijn voor de Astronomy Photo of the Day.

Een veel truttiger stop is de IKEA, maar wel een logische als je bedenkt dat dit hun enige winkel in de verre, verre omtrek is. Bij de kassa ben ik blij verrast als blijkt dat ik, ook hier, een mooie korting krijg na het scannen van m’n Nederlandse Family”-kaart. Zo zou elke loyaliteitskaart moeten werken.

De laatste bestemming van de dag heeft ook een wereldwijd geaccepteerde loyaliteitsprogramma, maar in de loop der jaren zijn de voordelen daarvan zover uitgekleed, dat je er eigenlijk alleen nog plezier van hebt als je graag in hun hotels overnacht. Toch kan ik het niet laten om te gaan eten in het Hard Rock Cafe. Bij voorkeur als ik ergens voor het eerst ben. Hoewel dit niet mijn eerste bezoek aan St. Louis is, wordt dit wel mijn eerste bezoek aan dit Hard Rock Cafe. Ik bestel de Local Legendary. Die hamburger is bij elk restaurent anders, en geïnspireerd door de locale keuken. In dit geval betekent dat geroosterde ravioli en mozzarella!


25 augustus

August 25th, 2017

Paducah heeft een paar verrassend rustieke plekjes. Het grote Bob Noble Park blijkt met door middel van een charmant kronkelpaadje door het bos verbonden met het veel kleinere Stuart Nelson Park. Dit pad, The Greenway genoed, begint zelfs al eerder en loopt ook nog verder door, waardoor het erg geliefd is bij joggers en fietsers. Terecht. Een groene long in de stad. Er is zelfs redding voor wie op een warme dag iets te veel hooi op z’n vork heeft genomen; de park ranger rijdt z’n rondjes en heeft voor moeilijke gevallen een groot vat met koel drinkwater en ruimte in z’n golfkarretje om gestrande voetgangers zittend terug naar de bewoonde wereld te vervoeren.

Hierna volgt een bezoekje aan een lokale eetgelegenheid. Kountry Kastle is een redelijk grote diner waar je echt helemaal zelf je menu samenstelt. Ik bestel een broodje en twee bijgerechtjes, en dat blijkt precies het goede formaat voor een eenpersoonsmaaltijd.

Op weg terug passeer ik een groot reclamedoek op het industrieterrein. “Don’t Be Caught In The Dark! Get your T-shirts here!” Dit blijkt een reclame-uiting van zeefdrukkerij Hultman, en zij blijken een werkelijk prachtig eclips-shirt te hebben geproduceerd; op hun shirt zie je de staatsgrens van Kantucky, omgeven door glow-in-the-dark-inkt die het doet lijken dat Kentucky van de achterkant beschenen wordt, zoals de achterkant van de Maan tijdens een totale zonsverduistering wordt beschenen door de Zon. Heel inventief.


718 Brew Cafe

August 23rd, 2017

23 augustus 2017 betekent een nieuw bezoek aan Metropolis. De groep uit Pennsylvania heeft hier een paar dagen terug gegeten bij pizzeria 718 Brew Cafe. Leek mij ook leuk, maar helaas had ik toen andere afspraken en moest daardoor eerder weg. Nu haal ik die schade in. Inderdaad maakt men hier heerlijke pizza’s van een mooi, handzaam formaat en daarnaast is de eigenaar ook hobbybrouwer, en serveert hij zijn zelfgemaakte biertjes in een soort kleine melkflessen, in kleine bescheiden porties; vier van deze flesjes hebben gezamenlijk de inhoud van één normaal glas. Dat scheelt een slok op een borrel.


Krijtbord

August 22nd, 2017

22 augustus 2017. The morning after. Eigenlijk helemaal geen speciale dag. Ik breng de dag door in Paducah, met een stevige stapel pannenkoekjes van IHOP als ontbijt en een bezoekje aan brouwerij Dry Ground later op de dag; deze blijken ook een bier gebrouwen te hebben ter gelegenheid van de zonsverduistering. Umbra. Een donker bier met een uitermate plezierige smaak. De belofte is al gedaan om deze in 2024 opnieuw uit te brengen. Het krijtbord aan de muur dat het eclipsfeest van gisteren aankondigde telt nu opnieuw af, en kondigt, nu al, het eclipsfeest van 2024 aan. Desgevraagd wordt inderdaad bevestigd dat het de bedoeling is dat de komende zes jaar zo te houden en op dit krijtbord de dagen af te tellen tot 2024.


TSE2017

August 21st, 2017

21 augustus is de langverwachte dag van de zonsverduistering. Uiteindelijk wordt Paducah de plek waar ik die ga bekijken. In principe offer ik daarmee 20 seconden op, maar daar komt gemak voor terug. Wat is een Amerikaanser manier om een zonsverduistering te bekijken vanaf de parkeerplaats van een winkelcentrum? Precies; vanuit een geairconditionde auto door het dakraam kijken hoe de maan langzaam voor de zon schuift. Het is, nu, nog even veel te heet om buiten te staan – al koelt het gaandeweg wel af. Er zijn wat wolkjes die soms aangroeien en soms verwaaien, en soms zelfs de zon bedekken, maar daar maak ik me nu niet druk om. Ze zorgen voor wat broodnodige afkoeling, en bovendien is het overgrote deel van de lucht gewoon helder. De mensen die ik gisteren bij camping Main Brothers trof, waren wel huiverig en hebben vanochtend in alle vroegte hun kamp opgebroken en zijn naar Hopkinsville gereden. Ook een bijzonder punt op het lange traject dat de Zon aflegt; het Point of Greatest Eclipse bevindt zich daar. De plek waar het middelpunt van de as van de schaduw van de Maan het dichtst bij het middelpunt van de Aarde komt. Dat is niet automatisch de plek waar de zonsverduistering het langste duurt; de zonsverduistering in Hopkinsville duurt een tiende van een seconde kórter dan op de plek waar ik gisteren stond, en geografisch gezien lag die plek niet eens middenop de centrale lijn. Net als de plek waar ik nu ben; die ligt ook niet op de centrale lijn, maar hier duurt de zonsverduistering dan ook beduidend korter. Wel zie ik iets heel anders dat ik echt sinds de zonsverduistering van 2001 bij Chisamba niet meer zo intens heb waargenomen; schaduwbanden! Het zijn er veel en ze zijn echt overduidelijk. Zo overduidelijk zichtbaar dat iemand die in haar hele leven nog geen totale zonsverduistering heeft gezien ze direct als bijverschijnsel herkent, en ernaar vraagt. Mooi. Ook de zonsverduistering zelf was er een uit het boekje. Drie prachtige lange streamers rondom een groot zwart gat in de lucht en protuberansen zo helder dat ze met het blote oog te zien zijn.
Hierna is het tijd om weer een vakje op m’n t-shirt af te strepen met de rode stift die ik daarvoor in 2012 heb gekocht in Cairns.
Tegen mijn principes in rij ik al voor het vierde contact weg, maar uiteraard onderbreek ik m’n trip zo nu en dan om door het eclipsbrilletje naar de Zon te kijken om te zien hoe de Maan steeds minder van het oppervlak bedekt. Straks zullen beide hemellichamen weer ieder hun eigen weg gaan.
Nu ben ik nieuwsgierig naar Dank Side of the Eclipse; het eenmalig gebrouwen bier dat brewpub Minglewood in Cape Girardeau per vandaag verkoopt. Helaas blijk ik niet de enige die daar nieuwsgierig naar was. In drie uur tijd was de gehele batch uitverkocht, en ik behoorde daardoor niet tot de gelukkigen die dit brouwsel hebben kunnen proeven. Misschien gaan ze in 2024 in de herhaling?