Archive for the 'World' Category

TSE2017

Monday, August 21st, 2017

21 augustus is de langverwachte dag van de zonsverduistering. Uiteindelijk wordt Paducah de plek waar ik die ga bekijken. In principe offer ik daarmee 20 seconden op, maar daar komt gemak voor terug. Wat is een Amerikaanser manier om een zonsverduistering te bekijken vanaf de parkeerplaats van een winkelcentrum? Precies; vanuit een geairconditionde auto door het dakraam kijken hoe de maan langzaam voor de zon schuift. Het is, nu, nog even veel te heet om buiten te staan – al koelt het gaandeweg wel af. Er zijn wat wolkjes die soms aangroeien en soms verwaaien, en soms zelfs de zon bedekken, maar daar maak ik me nu niet druk om. Ze zorgen voor wat broodnodige afkoeling, en bovendien is het overgrote deel van de lucht gewoon helder. De mensen die ik gisteren bij camping Main Brothers trof, waren wel huiverig en hebben vanochtend in alle vroegte hun kamp opgebroken en zijn naar Hopkinsville gereden. Ook een bijzonder punt op het lange traject dat de Zon aflegt; het Point of Greatest Eclipse bevindt zich daar. De plek waar het middelpunt van de as van de schaduw van de Maan het dichtst bij het middelpunt van de Aarde komt. Dat is niet automatisch de plek waar de zonsverduistering het langste duurt; de zonsverduistering in Hopkinsville duurt een tiende van een seconde kórter dan op de plek waar ik gisteren stond, en geografisch gezien lag die plek niet eens middenop de centrale lijn. Net als de plek waar ik nu ben; die ligt ook niet op de centrale lijn, maar hier duurt de zonsverduistering dan ook beduidend korter. Wel zie ik iets heel anders dat ik echt sinds de zonsverduistering van 2001 bij Chisamba niet meer zo intens heb waargenomen; schaduwbanden! Het zijn er veel en ze zijn echt overduidelijk. Zo overduidelijk zichtbaar dat iemand die in haar hele leven nog geen totale zonsverduistering heeft gezien ze direct als bijverschijnsel herkent, en ernaar vraagt. Mooi. Ook de zonsverduistering zelf was er een uit het boekje. Drie prachtige lange streamers rondom een groot zwart gat in de lucht en protuberansen zo helder dat ze met het blote oog te zien zijn.
Hierna is het tijd om weer een vakje op m’n t-shirt af te strepen met de rode stift die ik daarvoor in 2012 heb gekocht in Cairns.
Tegen mijn principes in rij ik al voor het vierde contact weg, maar uiteraard onderbreek ik m’n trip zo nu en dan om door het eclipsbrilletje naar de Zon te kijken om te zien hoe de Maan steeds minder van het oppervlak bedekt. Straks zullen beide hemellichamen weer ieder hun eigen weg gaan.
Nu ben ik nieuwsgierig naar Dank Side of the Eclipse; het eenmalig gebrouwen bier dat brewpub Minglewood in Cape Girardeau per vandaag verkoopt. Helaas blijk ik niet de enige die daar nieuwsgierig naar was. In drie uur tijd was de gehele batch uitverkocht, en ik behoorde daardoor niet tot de gelukkigen die dit brouwsel hebben kunnen proeven. Misschien gaan ze in 2024 in de herhaling?

Point of Greatest Duration

Sunday, August 20th, 2017

20 augustus volgt een nieuwe sociale plichtpleging. De mensen die gisteren aankwamen vanuit Pennsylvania zitten nu op de camping, en hebben gevraagd of ik op visite kom. Natuurlijk kan dat. In Nederland is het Lowlands-festival nog steeds gaande, maar het boeit me niet; morgen is de belangrijkste gebeurtenis van het jaar, en om die bij te kunnen wonen moet ik hier zijn, en nergens anders.
Vanaf de camping volgt een bescheiden roadtrip door de omgeving. Een stukje naar het noorden, richting de hartlijn van het pad van de zonsverduistering. De eerste stop is een wijngaard die ik sterk heb overwogen als kampeerlokatie, alleen al vanwege de naam; Blue Sky Vineyard. Een blauwe hemel is precies waar ik op hoop.
De mensen hier hebben flink uitgepakt; een verkeersregelaar zorgt dat iedereen netjes kan parkeren in het weiland, en op het terrein van de wijngaard zelf staan kraampjes waar eten en drinken wordt verkocht en wordt muziek gemaakt. De landscaping is tot in de puntjes verzorgd; Het hoofdgebouw is een villa in Italiaanse stijl die zo uit Toscane lijkt overgevlogen, waarvandaan je uitkijkt over een waterpartij geflankeerd door een rotstuintje met kunstmatige waterval, en daar weer naast staat een trouwkapelletje. Er schijnen hier regelmatig bruiloften gehouden te worden, en ik snap heel goed waarom. Dit is echt een mooie plaats. Vlakbij de druivenstruiken staan frames met daarop wat zonnepanelen. Grotendeels omdat dat een mooie en goedkope manier is om de gebouwen met daarin onsdergebrachte proeflokaal en machines van elektriciteit te voorzien, maar natuurlijk ook een beetje voor de PR. Ergens is de focus op PR, bruiloften, proeflokaal en nu de zonsverduistering wel slim; qua omvang stelt de boerderij met net iets meer dan 5 hectare aan druivenranken niet zo heel veel voor. Blue Skies produceert duidelijk niet voor de bulk, maar verkoopt een gevoel en een beleving.

Wat ik helaas wel jammer vind; er staan bewegwijzeringsbordjes naar het Point of Greatest Duration, en wie die volgt komt uit bij een kunstwerk in een weiland – maar niet bij het punt waar de zonsverduistering écht het allerallerallerlangste duurt. Goed, dat verschil is minder dan een honderdste seconde in tijd en hemelsbreed ongeveer 600 meter in afstand, maar toch… Puur en alleen om te kunnen zeggen daar geweest te zijn besluit ik ook richting het échte Point of Greatest Duration te gaan. Die zeshonded meter red ik nog wel, al staat de brandstofmeter van de auto in het rood en had ik me voorgenomen om niet in Kentucky of Illinois te gaan tanken, omdat de benzine toch beduidend duurder is dan in Missouri. Dat gaat me waarschijnlijk niet lukken. In het proeflokaal heb ik net zelfs al gevraagd waar het dichtsbijzijnde benzinestation is.

Het echte Point of Greatest Duration ligt precies op de rand van een bosje en een akker. Twee keer; nadat het Point of Greatest Duration was berekend is er nog een keer een herberekening gedaan waarbij ook rekening is gehouden met heuvels en kraters op het maanoppervlak, en dat resulteerde in een punt enkele tientallen meters verwijderd van het punt dat bij de eerste berekening was gevonden – maar ook díe bevindt zich precies op het grensvlak tussen bos en akkerland.
Helaas bevinden deze twee punten zich niet op een erg gastvrije plek. Op het hek aan de einde van de toeweg naar de akker is een waarschuwingsbord vastgebout met de tekst “No trespassing” erop – en de toevoeging “Violators will be prosecuted” eronder. “No exceptions.” Er zal dus hoogstwaarschijnlijk echt niemand naar de zonsverduistering kijken vanaf de wel heel bijzondere plek aan de bosrand waarover ik nu uitkijk. Dé plek waar de zonsverduistering nét een ietsiepietsiepietsie langer duurt dan waar ook op deze planeet.

Nu wordt het tijd linea recta het schetsje te volgen naar dat dichtsbijzijnde tankstation. Die blijkt zich net buiten de bebouwde kom van Carbondale te bevinden. Leuk, want Carbondale barst ook uit z’n voegen. Normaal is dit universiteitsstadje al relatief bruisend en levendig, helemaal op dagen dat het lokale sportteam speelt, maar nu is het hier helemaal een gekkenhuis. Vanuit de hele wereld zijn mensen hier neergestreken om de zonsverduistering te gaan zien. Dat de universiteit her en der betonnen funderingen heeft laten storten om een stabiele ondergrond te waarborgen voor filmcamera’s en telescopen, en het feit dat NASA déze plek heeft uitgekozen om hun live internetstream vandaan te verzorgen speelt daar zeker een rol in.

Met een volle tank benzine gaan we weer terug naar camping Main Brothers, en daarvandaan richting Metropolis. Deels om ergens te gaan eten, maar natuurlijk ook vanwege een belangrijke toeristische landmark; het levensgrote standbeeld van Superman. Speciaal voor de gelegenheid heeft het standbeeld van Superman een eclipsbril op z’n neus. Leuk, maar overbodig, want morgen staat hij met zijn rug naar de verduisterde zon toe.

Wickliffe Mounds

Saturday, August 19th, 2017

19 augustus is een dag om meer cultureel bezig te zijn. Net buiten Wickliffe bevindt zich een oude grafheuvel van de Mississippianen die de status van staatspark heeft voor de staat Kentucky. Als een indrukwekkend stukje folklore uit een traditie die hier al bestond voordat de eerste Europeanen voet aan land zetten in wat nu de Verenigde Staten zijn, worden hier vandaag traditionele dansen opgevoerd en wordt het een en ander verteld over de bespeelde instrumenten, en hoe ook die aan evolutie onderhevig zijn; het muziekinstrument dat om de schenen gegespt wordt en bij het dansen een ratelend geluid maakt werd vroeger gemaakt van de schilden van rivierschildpadden. Tegenwoordig worden er echter conservenblikjes voor gebruikt. Makkelijker, diervriendelijker; er wordt gegrapt dat het veel makkelijker is te jagen bij Walmart dan in de natuur en dat er meer en lekkerder eten in blik zit dan in een schildpadschild. Uiteindelijk lukt het zelfs om bijna alle aanwezigen als een soort polonaise mee te laten doen aan een grote vredige groepsdans, en wordt iedereen uitgenodigd om hier, vanuit het park, de zonsverduistering te gaan bekijken. Helaas ligt dit park nét buiten de totaliteitszone, waardoor de corona hier niet te zien zal zijn – maar ondanks dat zal ook hier een spektaculair schouwspel in de lucht te zien zijn, compleet met schaduwbanden op de grond en lichteffecten aan de horizon zal nét datgene dat een totale zonsverduistering zo onvergetelijk imposant maakt hier ontbreken. Desondanks is het goed dat dit terrein opengesteld wordt om de (gedeeltelijke!) zonsverduistering te bekijken – al was het maar omdat niet iedereen even goed ter been is.

Ook vandaag komen er mensen aan in de omgeving. Ik krijg een berichtje dat een auto vol met mensen uit State College, Pennsylvania onderweg is, en ze willen graag wat eten. Na wat overleg valt de keus op Mellow Mushroom in Paducah. Een pizzarestaurant is de oude bottelarij van Coca Cola, die echt vele jaren leeg heeft gestaan. Het gebouw uit 1939, net na de overstroming, kwam in 2005 leeg te staan maar herbergt inmiddels dit restaurant, een bierbrouwerij, een koffietentje, een yogastudio, een kunstgalerie, een vergaderzaal en een muziek- en videostudio. Dit alles zonder afbreuk te doen aan de fraaie architectuur van het originele gebouw. Mooi als markante gebouwen als deze op zo’n manier een nieuwe bestemming vinden.

Iets anders dan Lowlands

Friday, August 18th, 2017

18 augustus. Het weer is al een paar dagen heerlijk, en daar word ik wel blij van; de eerste week heeft het fors geregend, zeker toen ik in Alabama een staartje van hurricane Harvey meepikte, maar nu is het zonnig en haast onbewolkt. In Nederland is het Lowlands-festival begonnen. Bijna twee decennia heb ik daarvan geen enkele editie overgeslagen. Tot nu.

Nu bevind ik me in het stroomgebied van de Ohio en de Mississippi. Vandaag ga ik eerst naar die rare landpunt waar ik eerder deze week Kentucky binnenreed; het Fort Defiance Park, ingeklemd tussen de twee rivieren en de beide bruggen die Illinois verbindt met Kentucky en met Missouri, en indirect die laatste twee staten ook met elkaar. Het is drukkend warm, wat de cicada‘s inspireert om veel lawaai te maken. Op een bepaalde manier is dit een erg mediagenieke plaats waar natuur en cultuur hand in hand gaan; het geluid van het vrachtverkeer over de bruggen is nooit ver weg, en er komen geregeld binnenvaartschepen voorbij – net zoals er heel wat, ogenschijnlijk achteloos verlaten, duwbakken dobberen op het water.

Een stukje verderop, op een industrieterrein in Charleston, bevindt zich Boomland. Vooral bekend door de groter selectie vuurwerk die er het hele jaar door wordt verkocht – tot vuurpijlen met Bluetooth-ontsteking en roze vuurwerkpakketten met het bekende pink-ribbon-logo erop en kinderpakketten, voorverpakt in plastic rugzak, aan toe. Naast de vuurwerkafdeling is dit een prima plek om gewoon je dagelijkse boodschappen te doen, benzine te tanken, wat te eten in de in-store restaurants en allerhande prullaria aan te schaffen. Heiligenbeeldjes, T-shirts, koelkastmagneten en heel erg veel verschillende soorten chilisaus vind je hier met het allergrootste gemak. Dat is ook alles waarmee ik naar huis toe ga; twee flesjes hot sauce en een koelkastmagneet met de tekst “I bought you this awesome magnet to help stimulate the Missouri economy”.

De volgende stop is Cape Girardeau, Missouri. In de volksmond meestal gewoon “Cape” genoemd. Net als Paducah is het een rivierstadje en wordt de oever van de rivier geflankeerd door een manshoge betonnen muur die overstromingen buiten de deur houdt, maar helaas ook het fraaie uitzicht op de bosrijke groene oevers aan de overzijde, in de staat Illinois, ontneemt. Hier vind je zelfs nog een extra barriëre tussen over en stad; parallel aan de betonnen muur loopt een spoorlijn. Iedere keer als er een trein passeert is de rivieroever minutenlang afgesloten vanaf de binnenstad. Net als in Paducah is de betonnen muur beschilderd om deze een iets vriendelijker aanzicht te geven en, anders dan in Paducah, zijn de toegangspoorten hier voorzien van schuifdeuren die zonder groot materieel dichtgeschoven kunnen worden. In Paducah tref je slechts sleuven in de muur en is er een hele logistieke operatie nodig om daar de bijbehorende metalen deuren te laten zakken. Nóg een vergelijking met Paducah; ook hier in Cape Girardeau heeft de craftbeerrevolutie plaatsgevonden. Op nog geen 100 meter van alkaar verwijderd vind je er twee; Buckner, die al bestaat sinds 2002, en het veel jongere Minglewood. Deze laatste heeft ook erg goed eten op de menukaart staan en heeft een speciaal bier gebrouwen ter ere van de aankomende zonsverduistering – die helaas nog in de ketels blijft zitten tot de grote dag.

De zonsverduistering is sowieso iets waar de lokale middenstand slim op inspeelt. Net aan de andere kant van de brug, in een klein dorpje dat zich East Cape Girardeau noemt en vooral bestaat uit caravans, staat een pontificaal reclamebord op het parkeerterrein van de lokale stripclub. Onder het naambord met het haast obligatoire “Girls Girls Girls” hangt een tweede uithangbord. “Free Admit & Parking for Solar Eclipse”
Dit neem ik zeker in overweging. De parkeerplaats van een stripteasebar op het platteland is natuurlijk wel de meest cliché-manier om de Great American Eclipse te gaan bekijken. Misschien nog wel meer cliché als het volgende dat voor vandaag op het programma staat; onbeperkt catfish eten.

In het bijzonder mooie natuurgebied Giant City bevindt zich een logement waar kamers en blokhutten worden verhuurd. Alle accommodaties hier zijn al geruime tijd van te voren besproken, want dit logement staat ongeveer op de plek waar de zonsverduistering langer duurt dan waar ook. Dat geeft niet, want ik heb al een slaapplaats, maar ik ken iemand die hier wel overnacht, en snakt naar gewoon een gezellige avond na de lange autorit vanuit Queens en het geven van heel veel interviews, de afgelopen dagen. Naar lokaal gebruik gaat dat met gebakken aardappeltjes, coleslaw een grote schaal gefrituurde vis en kip die op verzoek wordt bijgevuld met een nieuwe lading. Gevolgd door een vruchtencobbler met een bolletje ijs als toetje.

Paducah

Thursday, August 17th, 2017

17 augustus is mijn eerste dag in Kentucky. Er blijkt het een en ander veranderd sinds mijn laatste bezoek. De papierfabriek in Wickliffe is vorig jaar gesloten met honderden ontslagen tot gevolg. Daarentegen zijn in de hele omgeving de hippe koffietentjes en microbrouwerijen juist als paddestoelen uit de grond geschoten. Een mooie reden om een dagje door te brengen in Paducah. De eerste stop; Paducah Beer Werks. Een kleinschalige brouwerij, gevestigd in een monument uit betere tijden; de voormalige busterminal van Greyhound. Het eten hier is prima en betaalbaar, en het is leuk een proeverijtje te doen van de ter plaatse gebrouwen biertjes. Tegelijkertijd is het een fijne plek om de laptop en telefoon bij te laden en een beetje te typen. Zelfs op vakantie blijven de emails binnenstromen. Daarna te voet de binnenstad in. De eerste stop; het roemruchte National Quilt Museum. Truttig? Ja! Imponerend? Ook! Eerlijk gezegd word ik zelfs een beetje stil van het mooie doek “Corona 2: Solar Eclipse” van Caryl Bryer Fallert. Het lijkt speciaal voor de gelegenheid gemaakt maar is toch al decennia geleden gemaakt. In de souvenirwinkel koop ik een metalen speldje met een afdruk van dit doek, als aandenken.
Buiten het museum staat een groep standbeelden; “On The Trail of Discovery”. Een wat vreemd tafereel met waarin inheemse bewoners vrolijk met een vlag zwaaien naar ontdekkingsreizigers Lewis en Clark, terwijl een hond vrolijk tussen hen in huppelt. Het bijschrift op het plakkaat vermeldt trots dat de hond vier keer zoveel heeft gekost als het stuk grond waarop McCraken County, en dus ook de stad Paducah, is gevestigd. Eén van deze transacties is waarschijnlijk een oneerlijke ruil geweest.

Na deze bijzondere groep standbeelden op het gazon van het Quilt Museum loop ik verder, door een steegje waarvan ik me meen te herinneren dat er een onafhankelijk filmhuis is gevestigd. Die zie ik niet, maar wat ik wel zie is een kleine koffiebranderij. Lekker! Ik lust wel een kopje koffie. Helaas blijkt de koffiebranderij precies dat; je kunt hier zakjes met ambachtelijk geroosterde en gemalen koffiebonen krijgen, maar geen versgezette kop. Wel brengt de tussendeur me naar een vrolijk rommelige snuisterijenwinkel waar ze me doorverwijzen naar Etcetera. Een hip koffietentje met twee filialen. De vestiging waarnaar ik ben verwezen heet voluit Etcetera Squared, en is instore gevestigd in Kirchhoff’s bakkerij. Handig; aan de ene balie koop je een vers ambachtelijk gebakken broodje, een paar stappen verderop een geurige bak koffie. De tafeltjes met kranten maken het geheel bijna compleet.
Wat de beleving echt helemaal compleet maakt is het briefje op de deur; op 21 augustus is de winkel tussen 12:00 en 15:00 gesloten, zodat het personeel ongestoord naar de zonsverduistering kan kijken.

Na de koffie ga ik verder kijken in de omgeving van de rivier. Hier staat een oude stoomlocomotief opgesteld die verwijst naar de tijd dat Paducah nog aan een belangrijke spoorwegverbinding lag. Nummer 1518, een Mikado in 2-8-2-configuratie uit 1923. Een prachtig apparaat om te zien. Maar een paar meter verderop bevindt zich de floodgate. Via een uitsparing in een soort Berlijnse muur van manshoge betonnen elementen is de oever van de rivier te bereiken. In het beton zitten elementen die het mogelijk maken metalen schermen in de muur te laten zakken die Paducah droog moeten houden als de rivier buiten haar oevers treedt. Aan de overkant van het water ligt de staat Illinois. Goed zichtbaar als een mooie boomrijke oever zonder dammen of dijken. In de watermassa tussen Kentucky en Illinois vloeien de rivieren Tennessee en Ohio in elkaar samen. De Tennessee-rivier stopt hier. De Ohio kabbelt nog een eindje voort, maar is ook bijna aan z’n eindpunt beland. Niet eens zo heel ver hiervandaan, bij die twee bruggen die ik gisteren over moest steken om de staat Kentucky binnen te komen, komen de rivieren Ohio en Mississippi samen.
De floodwall beschermt Paducah tegen overstromingen als die van 1937 maar hoe nuttig de betonnen muur die het water uit de straten van Paducah moet weren ook is, van zichzelf is een kale muur niet echt mooi. Daar is geukkig op geanticipeerd door deze te beschilderen. Een bekend schilderwerk is de “Atomic City Mural” ter ere van de uraniumverrijkingsinstallatie net buiten de bebouwde kom, die van 1952 tot 2013 in productie was.

Graceland

Wednesday, August 16th, 2017

16 augustus blijkt een bijzondere dag. Het is precies veertig jaar geleden dat Elvis Presley dood werd gevonden, en uitgerekend die dag bezoek ik het landgoed Graceland waar Elvis lange tijd woonde. Ik hou rekening met het ergste, maar uitindelijk valt het heel erg mee hoe druk het is, vandaag. De rondleiding door het huis is indrukwekkend, zelfs als je in ogenschouw neemt dat uit eerbied voor de familie de bovenverdieping niet toegankelijk is. Elvis bleek z’n tijd ver vooruit. In iedere kamer minstens één televisie, en vaak zelfs meer. De multimediakamer had niet alleen drie televisies naast elkaar, om op meerdere zenders tegelijkertijd het nieuws te kunnen bekijken, maar had ook een projectiescherm voor films en een bar. De kamer ernaast het zelfs een komplete biljarttafel, en was daarmee een mancave in een tijd dat dat woord nog niet eens bestond.
Tegenover het landgoed, aan de andere kant van Elvis Boulevard, bevindt zich een flink musuem met allerhande gebruiksartikelen die van Elvis zijn geweest; auto’s, trekkers, sneeuwscooters, vliegtuigen, showkostuums, gouden platen en hele archiefkasten met allerlei prutteltjes die niet allemaal even interessant zijn, maar die wel het gevoel geven dat je absoluut waar voor je geld krijgt, hier.
Na dit cultureel verantwoorde uitstapje besluit ik de binnenstad van Memphis maar eens te gaan verkennen. Zoals verwacht ademt ook daar alles de geest van Elvis. Inclusief de memorabilia aan de muur in het Hard Rock Cafe.

Na mijn stop in Memphis vertrek ik naar het noorden, rechtstreeks naar het gebied waar over een paar dagen de zonsverduistering helemaal totaal zal zijn. Eerst de brug over naar de staat Arkansas, en dan via de snelweg naar de hak van de laars van Missouri. Eigenlijk hoef ik deze snelweg alleen maar een stukje te volgen naar het noorden, want in Missouri kun je in het hele gebied tussen Cape Guirardeau en St. Louis de zonsverduistering goed zien. Handig. Toch blijf ik niet in Missouri, maar neem ik de afslag bij Charleston, richting het drielandenpunt, waar de staten Illionois, Missouri en Kentucky aan elkaar grenzen op de plek waar de Ohio– en Mississippi-rivier in elkaar samenvloeien. De brug over, Illinois in, en bijna direct daarna rechtsaf, voor de volgende brug, naar Kentucky. Het voelt een beetje als thuiskomen, want hier ben ik tijdens eerdere vakanties in 2010, 2011 en 2014 vaak geweest. De laatste keer had ik een kamer in het motel bij Charlston. Daar ben ik net aan voorbijgereden. Die keer had ik nog geprobeerd de maansverduistering van 15 april 2014 te bekijken vanaf de parkeerplaats van dat motel. Tevergeefs. Al wat ik zag waren wolken. Vervelend, maar ik zal het nog veel en veel vervelender vinden als het straks op 21 augustus bewolkt zal zijn. De maansverduistering was in 2014 niet meer dan een bonus, terwijl de zonsverduistering van dit jaar de voornaamste reden was de Atlantische Oceaan over te steken.

Naar memphis

Tuesday, August 15th, 2017

15 augustus vertrek ik naar het westen, na een fijne lunch bij Old Black Bear en een kopje koffie met een ijsje bij de naastgelegen snoepwinkel aan Main Street in het voorstadje Madison. Na een plezierige trip door Alabama, Mississippi en een klein stukje Tennessee kom ik aan in Nashville. De stad die de twijfelachtige reputatie heeft nog gevaarlijker te zijn dan Chicago, maar vooral bekend door het landgoed van Elvis. Graceland. Ik heb een bed gereserveerd op een slaapzaal in een jeugdherberg in de hippe wijk Cooper-Young. Ondanks de chaotische ontvangst en het chronische gebrek aan stopcontacten een plek waar het heel prima uit te houden is. Wie zich geroepen voelt mag zich zelfs ontfermen over corveetaken. Dat heeft iets nostalgisch.

Comic Sans Day

Friday, July 7th, 2017

De eerste vrijdag van juli is het Comic Sans Day.

Geoengineering op z’n Hollandsch

Saturday, April 1st, 2017

Het is weer de eerste april. De dag waarop smakeloze grappen op een zekere mate van vergeving kunnen rekenen. Een bekende zoekmachine staat er bekend om die kans aan te grijpen om stof te doen opwaaien. Zo werd in 2004 aangekondigd een datacenter te openen op de maan, wat een stortvloed aan sollicitatiebrieven veroorzaakte. Dit herhaalde zich in 2008, toen een soortgelijk project op Mars werd aangekondigd – terwijl in 2016 de mic drop juist zorgde voor een soort van ontslaggolfje doordat mensen geheel onbedoeld erg onbeschofte mailtjes rond gingen sturen. Ook naar mensen die daar de humor, terecht, niet van in konden zien.

Dit jaar is het een tandje tammer. Je hebt een misentrope tuinkabouter die een tuin net zo smart belooft te maken als een home al smart kan zijn. Die is best grappig, en als deze echt zou bestaan zijn er zelfs best een paar nuttige toepassingen voor te bedenken.

Veel minder grappig zijn de filmpjes die doelbewust zijn overgoten met een Oudthollandsch sausje dat een wel heel onwelriekende spruitjeslucht verspreidt. De zelfrijdende fiets leent wel heel erg veel van de beroemde eenaprilgrap van automerk Tesla uit 2015, waarin een foutparkerende auto zelfstandig een paar blokjes rond gaat rijden om zodoende een parkeerbon te ontwijken – en nog veel dubieuzer, zelfs tenenkrommend, is het filmpje waarin een plaatjesdraaier aan de voet van de Leidse museummolen De Valk vertelt dat Nederland best leuk zou zijn als het wat minder zou regenen – wat op zich klopt – gevolgd door een nogal kinderlijk filmpje waarin de molens van Kinderdijk wolkjes voor de zon wegblazen op dezelfde manier als dat bij de Teletubbies gebeurt. Dat verklaart meteen waar de inspiratie vandaan zal zijn gekomen.

Geoengineering op z’n Hollandsch… terwijl wereldwijd belangrijke initiatieven worden ontwikkeld om de verwoestijning van het land en de acidificatie van de wereldzeeen een halt toe te roepen, de gevolgen van overbevolking een beetje te temperen en deze planeet uberhaupt leefbaar te houden verschijnt er een quasi-lollig filmpje waarin de suggestie wordt gewekt dat geoengineering alleen nut heeft om de Rijndelta in een soort subtropisch vakantieresort om te bouwen.

Het beste aan 1 april is dat het maar 1 dag duurt.

Squirrel bridge

Tuesday, December 6th, 2016

Squirrel bridges like these also amount to the apparent 6000 wildlife crossings internet memes tend to brag about.

The country of the future

Wednesday, November 30th, 2016

Recently, someone pointed me to a video on Facebook praising The Netherlands for being the country of the future, backed by 7 facts. Sadly, a lot of these facts are mixed with fiction to such an extent it is safe to call them a fabrication or the result of wishful thinking.

1 The video states that The Netherlands is the only country in the world without stray dogs.
Although stray dogs are rare, stating it is the only country without stray dogs equates to jumping to conclusions.

2 There indeed is a solar powered bike lane which was opened in 2014. It has become common practice all over the world to fit all kinds of surfaces with solar panels.
The SolaRoad in Krommenie might indeed be the first purpose built cycling path equipped with solar panels, but one of the main reasons therefore lies in the fact it is not common practice elsewhere in the world to even build specific roads for cyclists only in the first place.

3 The video states there are charging points for cars every 50 meters.
In The Netherlands, there are roughly 18000 charging stations for cars – on a total surface of 41.5 square kilometers.
You don’t need to be a math geek to figure out hundreds of thousands charging stations would be needed to find one every 50 meters – unless, of course, you’re patient enough to charge a car by using a regular wall outlet.

4 There are no cars on some of the Frisian Islands, and in some small towns like Giethoorn and Orvelte. This is, however, exceptional. The Dutch are glued to their car to an extent it’d require a thermal lance to separate them from it – even if other means of transport are faster, cheaper or more economical or efficient, the car remains their preferred means of travel.

5 In April 2016, motion was backed by a majority of the House of Representatives calling to strive for merely selling zero-emission cars by 2025. This does in no way mean diesel or gasoline powered cars will be banned, or that they will no longer be available by 2025. The Dutch government has neither the intention nor the ability to sign a ban on combustion engines into law.

6 The video states 19 prisons had to shut down due to low crime rates.
There were plans to close 26 prisons between 2013 and 2018 and build 2 new ones. A majority of these have indeed closed their doors.
Though statistics do prove there is a decline in crime and there are significantly less people imprisoned than a decade ago, the closures lined out in the Masterplan DJI 2013-2018 are mainly meant to cut costs. As facilities close, electronically monitored house arrest is on the rise and it bacame common to house two detainees in one prison cell rather than one person per cell. All these measures add up, so it is an exaggeration to state dozens of prisons had to close because there is less crime. That’s just one single piece of the puzzle.

7 The video states there are 6000 wildlife crossings. This statement is accompanied by an image of an impressive ecoduct, spanning a 6 lane motorway.
In reality, 68 so called ecoducts are (being) built. Aside from those, there, obviously, also are simpler animal crossings in use, like squirrel bridges, toad tunnels and level deer crossings. Even if you take all these into account, the number 6000 is a blatent overstatement raising false assumptions.

Though parts of the aforementioned video are flattering, on a whole, exaggerations and misrepresentations of facts does more wrong than good.

Panorama: Iedereen een basisinkomen

Tuesday, December 23rd, 2014

Afgelopen donderdag zond de Belgische publieke zender Canvas een zorgvuldige en mooi gemaakte documentaire uit over het Basisinkomen.

De hele uitzending is terug te zien op http://www.canvas.be/programmas/panorama/0ae8483d-7adc-43fd-b56f-3327fab14082.

Doei, bye

Tuesday, November 19th, 2013

Na een paar uurtjes slapen begint mijn telefoon lawaai te maken. Ik graai mijn tassen bij elkaar en ga de kamer uit. Inmiddels weet ik dat het licht op de gang vanzelf aangaat. Goed voor de buurman, want gisterochtend drukte ik per ongeluk op zijn deurbel toen ik het licht aan wou doen. Op de begane grond aangekomen zet de conciërge direct een brodje op de balie om aan te geven dat hij eventjes weg is, en hij loopt met mij mee naar de straat. Nog geen halve minuut later heeft hij al een taxi voor me aangehouden en nadat ik mijn tassen in de kofferbak heb gelegd begint de rit naar het vliegveld. Terminal 3, concourse A. Speciaal gebouwd om vlot een Airbus A380 te kunnen verwerken.
De vertrekhal is van alle gemakken voorzien, en wie nog even iets wil drinken voor vertrek kan niet alleen naar Starbucks, maar kan net zo makkelijk terecht bij de champagnebar van Moët & Chandon. Mijn drankje is iets minder decadent. Bij de duty free koop ik een halve liter cola voor 2 dirham. Omgerekend naar euro’s is dat 40 cent. Ter vergelijking; een portie aardbeien met slagroom met een fles champagne kost zeven tientjes en is bij lange na niet zo verfrissend als een colaatje.
Eenmaal aan boord blijkt het vliegtuig bij lange na niet vol. Ik heb zelfs alle vier de stoelen tussen beide gangpaden tot mijn beschikking. Dat maakt het wel heel makkelijk te besluiten hoe ik de komende lange uren door moet brengen. De keuze tussen lezen, films of muziek is snel gemaakt.. ik claim twee schermen voor mezelf. Eentje om het beeld van de boordcamera in de staart van het toestel op te vertonen, en een andere voor muziek. Schoentjes uit, koptelefoon op, dekentje om, voeten en hoofd op een kussentje en met één van de stoelriemen losjes om m’n middel, doorgaan met waar ik mee bezig was voordat de wekker ging. Zo’n rijtje stoelen slaapt bijna net zo fijn als een echt bed. Op sommige punten is het zelfs beter. Bij mij thuis zijn er geen stewardessjes die eten en drinken langsbrengen – laat staan dynamische verlichting die een warmrode avondzon of koelblauwe nachtlucht (verlicht met sterretjes) imiteert. Haast jammer dat ik na een paar uurtjes rusten alweer rechtop moet gaan zitten. De daling is ingezet.Het is net middag als het toestel door het wokendek breekt, en meteen mompel ik in mezelf “Doe normaal” – de lens in de staart van het toestel wordt bedekt met natte sneeuw, en onder het wolkendek komt een grauw, troosteloos landschap tevoorschijn. Nederland in de herfst. Ik had het eerlijk gezegd nog niet gemist…

Dubai

Monday, November 18th, 2013

Omdat ik maar één dag te besteden heb in Dubai, probeer ik het maximale uit de dag te halen. Vroeg uit de veren, en op pad. Het is rustig op straat. De straat en de stoep zijn niet van saai asfalt of betonklinkers, maar van natuursteen. Omzoomd met palmbomen. Uiteraard zijn die bomen omslingerd met kerstboomlampjes.
Ik heb gereserveerd bij Burj Khalifa, maar ik besluit nu al mijn toegangskaartje te laten printen. Dat kan bij hun kantoor op de benedenetage van Dubai Mall. Het voelt goed dat toegangskaartje alvast op zak te hebben. Hierna ga ik met de metro naar de oude stad. Ik heb van de verhuurder een chipkaart voor het openbaar vervoer meegekregen. Het enige dat ik hoef te doen is 20 dirham chiptegoed bijop de kaart te zetten. Ongeveer 5 euro. Als je ‘t niet al te gek maakt, is dat meer dan voldoende om de hele dag gebruik te kunnen maken van bus en metro.
Het oude centrum is een must voor elke bezoeker aan deze stad. Dubai is de laatste 20 jaar gigantisch gegroeid, en bijna alle gebouwen buiten het centrum zijn van na 1990, maar de binnenstad ademt qua architectuur nog echt de sfeer van een oud Arabisch stadje. Helaas zijn de oude souks compleet overgenomen door Indiërs die zich ook hier bedienen van nogal opdringerige verkoopmethoden. Je kunt geen stap zetten of er springt weer iemand naar voren die je imitatiehorloges wil verkopen, of die probeert een theedoek op je hoofd te doen ‘voor de foto.’ Om de een of andere reden noemt iedereen me Jack Sparrow of John, en al heb ik reeds tig keer overduidelijk gezegd dat ik echt niet op de foto wil of hoef met een doek op m’n kop, en dat ik uit principe niets koop bij mensen die op m’n zenuwen werken, iedereen blijft het proberen. Volgens mij kun je alleen rustig in je eentje over deze markten lopen als je al een keffiyeh op je hoofd hebt. De minder toeristische goudmarkt een erg boeiende plaats eens rond te neuzen. Nergens ter wereld vind je zoveel goudhandelaars bij elkaar en je moet haast een zonnebril op tegen de flonkerende schittering van alle gouden sieraden in de etalages. Door tijdgebrek heb ik helaas de kruiden- en specerijenmarkt overgeslagen. Waar ik wel ben geweest is het Dubai Museum in het oude centrum.
Voor wie benieuwd is naar hoe een kleine nederzetting met wat kamelenhoeders, vissers en parelduikers uit heeft kunnen groeien tot een imposante metropool is dat museum erg de moeite waard. Iets verderop tref je ook een soort openluchtmuseum waar oude gebouwen mooi zijn opgeknapt, en waar nog een gedeelte van de oude stadsmuur te zien is.
Vanaf daar heb ik mijn ambitie de boel te verkennen met het openbaar vervoer laten varen. Een praktische manier om veel indrukken op te doen in weinig tijd is zo’n foute toeristendubbeldekker. Er zijn twee routes; eentje door het centrum, en eentje langs de kust. Die laatste geeft een prachtig beeld van de recentere ontwikkelingen. Je ziet Health Care City, een wijk vol particuliere ziekenhuizen en klinieken. Je komt vlak langs Burj Al Arab, het hotel dat qua vorm op het bollende zeil van een dhow moet lijken en bezoekt Palm Jumeirah. De bus rijdt tot bij het bekende Hotel Atlantis, en langs de weg zie je een enorme bouwput waar een station voor de monorail verrijst. Op de terugweg zie je nabij de marina de hoogste wijk ter wereld, waar letterlijk tientallen wolkenkrabbers op een kluitje staan.
Meer hoogbouw is te zien langs de E11 – de autoweg die vanaf Abu Dhabi via Dubai tot de grens met Oman doorloopt. Bijna 560 kilometer lag. Het deel van deze weg dat door Dubai loopt staat bekend als Sheikh Zayed Road, en deze is omzoomd met indrukwekkende hoogbouw. Langs deze weg zie je ook het bekende winkelcentrum Mall of the Emirates – duidelijk te herkennen aan het gebouw waarin de overdekte skihelling zich bevindt. Helaas heb ik ook hiervoor geen tijd. Iets verderop stopt de bus bij een ander groot winkelcentrum aan deze straat; Dubai Mall. Hier moet ik straks zijn voor mijn bezoek aan het uitzichtpunt bovenin Burj Khalifa. Ik heb echter nog een goed kwartier voordat ik daar word verwacht, dus ik heb wat tijd om langs de ijsbaan en het zee-aquarium te lopen en snel een broodje en een kopje koffie te kopen. Het is bijna avond, maar ik heb nog geen lunch gehad – en eigenlijk ook nog geen ontbijt…
Dan, eindelijk naar Burj Khalifa. Na het scannen van mijn kaartje mag ik naar de wachtruimte, waar een expositie te zien is over de olkenkrabber. In één van de wachtkamers bevindt zich een glazen dak. Een mooi Arabisch meisje in donkerblauw uniform vraagt me voor haar te gaan staan, en omhoog te kijken. Voor het glazen plafond zit een vizier, en als je daardoorheen kijkt, kijk je recht naar de plek waarvandaan je straks over de stad kijkt. Dan, een paar gangen en kamers verder, volgt de lift die me naar boven brengt. Wat een superlift – in minder dan een minuut zoef je 124 verdiepingen omhoog, vanwaar je echt een erg mooi uitzicht hebt. Bizar om te bedenken dat je op dit platform eigenlijk pas halverwege de toren bent. Naast de nodige onbetaalbare appartementen schijnt er zelfs nog een nachtclub op één van de bovenverdiepingen te zitten. Terwijl bij daglicht van het mooie uitzicht geniet valt de schemering in, en even later is het donker en heeft Dubai zich getransformeerd in een zee van kleurige lichtjes, beschenen door een gele maan. Ik kijk uit over een sprookjesachtig uitzicht, en kijk terug op een mooie dag waarin het verbazend goed is gelukt de beschikbare uren daglicht nuttig te gebruiken.
Weer terug op de begane grond houdt de Dubai Fountain er net mee op. Jammer, maar na zonsondergang voert de fontein meerdere keren per uur een spectaculaire show op. Dubai Fountain is net zoiets als Aqua Nura in de Efteling of de fonteinen bij het Bellagio in Las Vegas. Da’s geen toeval; alledrie zijn ze ontworpen en gebouwd door hetzelfde bedrijf.
Na dit alles ga ik terug naar het appartement om mijn tassen vast wat op orde te maken voor het vertrek morgen. Ik kan ‘t me niet permitteren nóg een vlucht te missen, deze vakantie – niet in de laatste plaats omdat ik overmorgen weer op het werk verwacht word. Net op het moment dat ik weer naar buiten wil gaan om ergens wat te gaan eten komt mijn gastheer binnen, en we besluiten gezamenlijk wat te gaan eten. Hij is klaar met werken en moet alleen nog wat boodschappen doen bij een klein achterafkruideniertje in een onopvallende winkelgalerij, en meteen daarna gaan we naar het voortreffelijke Libanese restaurant Al Hallab bovenin de Dubai Mall – met, vanaf het balkon, uitzicht over de fontein. Feest voor alle zintuigen.
Daarna is de dag toch echt ten einde. Terug in het appartementencomplex wens ik de conciërge een goede nachtdienst. Hij heeft me al beloofd straks te helpen met het vinden van een taxi. Even een paar uurtjes slaap pakken, en dan teug naar Nederland.

Vertrek

Sunday, November 17th, 2013

Zo stroef als alles de vorige poging verliep, zo soepeltjes gaat het nu. Lekke ruitgebreid ontbijten, en daarna nog even naar de buurtsupermarkt voor een derde poging een fles Oegandese gin mee naar huis te nemen, en dan weer richting Entebbe. Deze keer ben ik als vanouds ruim op tijd. Er is zelfs nog tijd voor een kopje koffie voordat de incheckbalie opent. Da’s een heel ritueel hier. Er zijn maar een paar balies tegelijkertijd open, en voordat de balie open is, mag je de vertrekhal niet in. Daarna gaat het verbazend vlotjes. Geen ellenlange rijen voor de grenscontrole, voldoende winkeltjes achter de douane om je een tijdje te kunnen vermaken, en zelfs gratis wifi. Erg fijn; de databundel op m’n mobiele telefoon is namelijk op.
In het vliegtuig heb ik een plek aan het raam, en bij een haast wolkenloze lucht is dat geweldig. De landschappen beneden zijn onbeschrijflijk mooi. Vol woeste bergtoppen, uitgestrekte vlaktes en uitgedoofde vulkanen met kratermeren. Gewoon jammer dat het halverwege de vlucht donker wordt, al maakt dat het benaderen van Dubai misschien nog wel spectaculairder. De straatverlichting langs het indrukwekkende stratenplan, en verlichte hoogbouw, geeft het een sprookjesachtige aanblik. Overduidelijk een van de vele steden die als geheel op de tekentafel is ontworpen. Met een groot verschil; deze stad is bewoond.
De douaneprocedure is wat onduidelijk. Er zijn legio verschillende loketjes; voor ingezetenen van de Emiraten, voor visumhouders… maar eentje voor niet-visumplichtigen? Daarvoor blijken geautomatiseerde poortjes te zijn die de RFID-chip uit je paspoort kunnen lezen. Mooi systeem – als het werkt.
Eenmaal binnen ben je zo in de stad. Het metrostation grenst aan ‘t vliegveld en een kaartje kost bijna niks. Ik stap uit bij het metrostation Dubai Mall, en daarvandaan loop ik naar Claren Towers, waar ik de komende nachten een appartement deel met een Amerikaanse expat. Het zal ongetwijfeld komen doordat ik een shirt draag van de Uganda Cranes, want onderweg kom ik meerdere Oegandezen tegen die hier werk hebben gevonden. Bij de woontoren aangekomen weet de concierge al van mijn komst, en brengt me tot bij de voordeur van ‘t appartement. Het flatje zelf is een klein, bescheiden eenkamerapparteentje met open keuken,
maar het uitzicht vanaf de achtste etage is voortreffelijk. Je kunt de Dubai Fountain zien vanaf het balkon. Op de veirde etage is een fitnessclub en zwembad, maar omdat ik maar één dag tot mijn beschikking heb zul je me daar niet aantreffen. Ik wil het dorp in :)