Koreaans koekblik

July 4th, 2011

Sommige dingen verdienen een herkansing, en omdat komende week voor de laatste keer in de geschiedenis van de mensheid een Space Shuttle gelanceerd zal worden, vond ik het het proberen waarde aan de overkant van de Atlantische Oceaan te gaan kijken. Daar ben ik nu dus.
Ondanks dat het een rechtstreekse vlucht van net iets meer dan 9 uur (dus 3 films) was, ben je toch een hele dag kwijt hier te komen.
Niet in de laatste plaats omdat me bij aankomst een leuke verrassing stond te wachten; de O in mijn paspoortnummer blijkt stiekem een 0 te zijn, en daardoor was mijn electronisch inreisformulier onvindbaar – en als dat gebeurt word je naar een alternatieve wachtruimte gedirigeerd waar je moet wachten en groene papiertjes in moet vullen.
Niet leuk als je weet dat er nog een beste rit aan zit te komen. Het oppikken van de huurauto is zo’n punt niet, dat gaat redelijk vlot, al had ik nu veel minder keus qua vervoermiddel. De vorige keer kon ik kiezen tussen een Nissan en een Mercuri, nu was het de keus tussen een lichtgrijze of donkergrijze Daewoo Chevrolet Aveo. Een wagentje dat zelfs naar Europese maatstaven wat krap en oncomfortable genoemd mag worden. Met de stoel in z’n allerachterste stand zit je nog steeds met dubbelgevouwen knietjes achter het stuur. En niet alleen dat maakt alleen al het terrein van ‘t vliegveld verlaten is, zelfs met TomTom, een heidens karwei. Om nog maar niet te spreken over het verlaten van Miami zelf. Ik vind het een vreselijk gat om te rijden. Bah. Zo rustig en gemoedelijk als buiten de steden wordt gereden, zo lomp en onbenullig rijden de Miaminezen – over platen asfalt vol gaten, maar zonder logica of structuur.

Ondanks dat alles ben ik heelhuids, maar na het donker, aangekomen op m’n logeeradres, waar een heerlijk opgemaakt bed op me wacht. Morgen wordt de onafhankelijkheidsdag gevierd. Alleen al hier op het strand gaat voor tienduizenden dollars aan vuurwerk de lucht in. Decadent, maar wellicht wel indrukwekkend?

Share

Leave a Reply