Na drie dagen Singapore had ik nog steeds geen bezoek gebracht aan Chinatown. Nu dus wel. Is het anders dan de Chinese wijk in bijvoorbeeld Den Haag? Ja. Hoewel de handel op straat erg is toegespitst op het toerisme is er daaromheen vanalles te krijgen. Van traditioneel Chinees eten tot exotische vakanties tot tatoeages tot voetenbadjes vol knabbelvisjes tot jade Boeddha’s, chocolaatjes in de vorm van de Singaporese zeemeerleeuw, kapperszaken, massagesalons en veel kleding. Alles naast elkaar en ook door elkaar. Legio stalletjes verkopen goedkope merkloze horloges, maar evenzogoed zijn er winkeltjes met schijnbaar echte (maar tweedehands?) Rolexen. Op sommige plaatsen ruik je allerhande ondefineerbare etensgeuren, meer op andere plekken hangt een mentholgeur die zo indringend is dat het voelt alsof je net van top tot teen bent ingesmeerd met Vicks.

Een volle dag Singapore. Gisteravond geëindigd in een overdekt pleintje met allerlei eettentjes en een terrasje in een zijstraatje – en daarna in ‘t hostel lekker ouderwets een spelletje pesten gespeeld met een Nederlands stelletje.
De volgende ochtend genoten van het gratis ontbijt… twee smaken ontbijtgranen, koffie, thee, melk, en zelf te roosteren sneetjes brood met pindakaas en jam. Vooral de koffie.. erg belangrijk, ‘s ochtends…
Het grootste deel van de dag heb ik wat door de stad lopen banjeren. Lekker een beker koude thee met ijs en adzukibonen leegdrinken, naar roeiwedstrijden op de Singapore River kijken en wat door de straten en ‘t park lopen. De enorme variatie in architectuur heeft wel wat…
Ne een droge, niet te warme ochtend trekken de wolken samen en begint het te rommelen. Daarna begint het zachtjes te regenen. Ik besluit dat af te wachten met een maaltijd in het winkelcentrum.
Het binnenlopen van een winkelcentrum, hier, is niet fijn. Het is zo gruwelijk koud, daarbinnen. Maar ja, soms moet je wat…
Na het eten is het nog steeds niet droog. Gelukkig kan ik zonder al te veel moeite de straat oversteken naar een overdekt uitgaanswijkje aan de andere kant van de straat. Boven de straten is een overkapping geplaatst, en dat is nu wel handig. Het blijft regenen. Het gedreun van de regendruppels veroorzaakt een hemeltergend kabaal.
De wijk ziet er wel okee uit, maar is geen plek waar ik voor m’n lol iets zou gaan eten of drinken. Toch, na ruim een uur wachten op beter weer, is dat wat ik besluit te doen. Grootste vergissing tot nu toe. Een klein schoteltje met wat fingerfood en een glaasje bier gaat hier over de toonbank voor 40 Singaporese dollars. Een rib uit m’n lijf. Het was goedkoper geweest een taxi te pakken dan binnen te wachten op droog weer.

De eerste etappe zit erop; na een vlucht van elf en een half uur ben ik veilig aangekomen in Singapore. De stad doet z’n naam eer aan, want het regent een beetje.
Ik heb m’n kamp opgeslagen in een jeugdherberg in Little India, op tien minuten loopafstand van treinstation Bugis. Een kaal hok met een handvol stapelbedden, maar wel erg goedkoop, vriendelijk – en gratis ontbijt en wifi.

De dag begon gistermiddag, als te verwachten, op Schiphol. Inchecken verliep vlotjes, en er wer omgeroepen dat om vijf uur Hans Klok een verrassingsoptreden zou komen geven op de kruizing van de B- en C-pier.
De grootste verrassing was dat ie voor vijven alweer z’n biezen pakte. Toen ik op de genoemde tijd op de genoemde plek aankwam was hij bezig met z’n laatste truc – en door de plek waar ik stond zag ik precies wat hij deed. Dan is meteen de charme van z’n truc verdwenen
Na een behoorlijke tijd wachten mocht ik mee met het vliegtuig naar Frankfurt, waarvandaan het toestel dat me naar Singapore zal brengen vertrekt.
Het zou mijn eerste vlucht worden aan boord van ee A380, en ja, ze staan hier echt aan de pier. Twee enorme beesten van vliegtuigen naast elkaar, verbonden met ‘t gebouw met drie slurven elk. Indrukwekkend; groot, maar absoluut niet lomp. Eerder rank en elegant.
Binnen, in de economy-class op het onderdek althans, ziet de A380 er eigenlijk net zo uit als een normaal widebodytoestel. Dezelfde krappe stoeltjes waarin je knieschijven bijkans worden verbrijzeld zodra degene in de stoel voor je onaangekondigd z’n rugleuning achterovergooit. Het zou net zo goed een A340 en een Boeing 747 kunnen zijn… alleen meer, en grotere, toiletten. Gek genoeg nog steeds met een asbakje binnenin de deur…
Bij vertrek merk je het verschil wel. Waar een 747 je met veel gebrul en geraas achterin de stoel drukt, pakt de A380 je vriendelijk beet, neemt een elegant aanloopje, maakt een sprongetje en neemt je schijnbaar moeiteloos mee naar boven. Het voelt allemaal heel vriendelijk en soepel, ondanks de brute kracht van dit beestje.

Het al dan niet officiële tourshirt voor wat met recht The
Greatest Show on Earth mag heten…

Het is de bekende slogan van een winkel waar je maar één ding wilt zodra je er toevallig binnenloopt; zo snél mogelijk weer naar buiten!
Ze zijn misschien niet gek, maar Media Markt doet wel een beetje raar. Niet alleen hun reclames en winkels zijn lelijk, schreeuwerig en chaotisch, hun overige uitingen zijn van vergelijkbaar niveau.
Vorig jaar nog tourden Eins, Zwei Orchestra, Mr. Love & The Stallions en Novack gezamenlijk langs de Nederlandse podia. Drie bandjes voor de prijs van één. Een vriendelijke knipoog naar Halbe Zijlstra, die destijds al flink bezig was de culturele sector in de uitverkoop te doen. Vandaar dat de steden waar deze bands optraden werden volgehangen met posters die een beetje leken op uitingen van electronicazaken. Imitation is the sincerest form of flattery.

Helaas voelde Media Markt zich niet gevleid door deze persiflage, en bij de organisatoren van Indieshop viel een boze brief op de mat. Dit jaar gebeurde precies hetzelfde, maar nu bij een kleine politieke partij die in hun poster de aandacht vestigt op een politieke keus van ruim een decennium geleden, waarbij is besloten containerladingen aan geld te spenderen aan de ontwikkeling van een gevechtsvliegtuig dat op termijn de gammele oude F16 moet gaan vervangen. Tien jaar geleden maakte Bob Fosko er al een liedje over, en dit jaar was het de basis voor een verkiezingsposter die moest onderstrepen dat het meebedenken van een vliegtuig wel leuk is voor de bedrijven die eraan verdienen, maar dat anderen meer gebaat zouden zijn bij een tablet waarmee ad-hocreferenda uitgeschreven en gehouden kunnen worden. Ook vernieuwende technologie, maar van een andere orde dan dat vliegtuig – dat inmiddels klaar is, dus er nu nog mee kappen heeft geen enkele zin meer.

Wederom was Media Markt niet blij, en alweer werd de verspreider van de posters gesommeerd ermee te stoppen. Zelfs al weet Media Markt als geen ander dat ze daarin geen poot hebben om op te staan. Volgens de Austeurswet is het helemaal okee om iets of iemand te parodiëren en ook verwarring, als destijds bij iLocal, zal niet ontstaan. Het verschil tussen artiesten, kleine politieke partijen en een winkel is heus wel te zien.

25 augustus 2012 overleed Neil Armstrong. Hij was de eerste mens die voet zette op de maan. Daarbij sprak hij de legendarische woorden ‘One small step for man, one giant leap for mankind‘. Aan die zin ontbreekt het woord ‘a’ waardoor het geen statement meer is maar een paradox.
Die historische verspreking valt echter valt in het niet bij de vele onvolkomenheden die opduiken in de berichtgeving over het overlijde van Neil Armstrong. NBC meldt dat niet Neil Armstrong maar Neil Young het tijdelijk voor het eeuwige heeft verruild, volgens De Telegraaf was Armstrong niet de eerste mens op de maan, maar de eerste mens op Aarde en het late NOS Journaal en Nieuwsuur roepen voor hun berichtgeving de expertise in van Wubbo Ockels. Rik van de Westelaken spreekt hem in Nieuwsuur per ongeluk aan met ‘meneer Wokkels’ en zowel het Journaal als Nieuwsuur kondigen Ockels aan als eerste Nederlander in de ruimte, maar die eer valt toch echt nog steeds te beurt aan Lodewijk van den Berg.

Opinie… da’s het vormen en verspreiden van een mening. Gelukkig heeft ook Mathieu Weggeman daar het volste recht toe, al kan ik niet anders dan het hartgrondig met ‘m oneens zijn. Gistermiddag verscheen van zijn hand een opiniestuk waarin hij de facto pleit vóór censuur en afschaffing van lichamelijke opvoeding op scholen. De tijd die gespendeerd wordt aan het verbranden van caloriën, zou je ook kunnen besteden aan het lezen en analyseren van Catullus of Shakespeare. Hoewel, die twee schrijvers zullen beiden wel te banaal geacht worden om onderdeel uit te maken van Cultuureducatie.
Iedereen ziet wat ie wil zien, en dat kan ertoe leiden een, inmiddels wegens matige kijkcijfers geschrapt, Duits programma te verheerlijken, zonder in te zien dat Nederland met Zomergasten een vergelijkbaar juweeltje in portefeuille heeft én zonder te beseffen dat de meer dan dertig commerciële Duitse TV-kanalen dagelijks een stortvloed aan leeghoofdigheid over de argeloze TV-kijker uitstrooit. Hoe zat dat ook weer met die splinter en de balk?
Marcel van Dam zei ooit dat wie last heeft van geweld op straat een betere krant moet lezen. Ik zeg dat wie last heeft van domheid en onfatsoen in de samenleving betere dingen te doen heeft dan z’n avonden te vullen met een glas wijn voor de dwangbuis.

Een gezellige rondleiding door een zwevend buitenaards complex, zo groot als een voetbalveld, waar alles op z’n plek wordt gehouden met klittenband en Duct-tape en waar rozijntjes uit de lucht worden gehapt.

Fenomenaal. Vanmorgen, in alle vroegte werd alles uit de kast getrokken, tot parachutes en een zwevende lier aan toe, om de Curiosity netjes op het Marsoppervlak te zetten. En da’s gelukt. Een compleet rijdend laboratorium, zo groot en zwaar als een auto kan zijn werk gaan doen

Het werd echt met droge ogen medegedeeld in het achtuurjournaal van vanavond; ‘de ijskap is zowat verdwenen’ op Groenland, als je Rik van de Westerlaken moet geloven. Klinkt dramatisch, en háást het vermelden waard voor een nieuwsbulletin dat vorige maand nog geen seconde zendtijd wijdde aan de Parlementsverkiezingen in Mogolië en het vandaag het vandaag belangrijker vond te vertellen dat je je in moet smeren met zonnebrand dan dat de president van Ghana plotseling is overleden.
Aandacht beseden aan het wereldnieuws zou tenslotte betekenen dat je niet meer minutenlange tenenkrommende reportages kunt vertonen over atleten die nu al de Olympische gedachte aan hun laars lappen en liever blijven trainen in hun ‘High Performance Centre’ dan de welkomstceremonie in het Olymisch Dorp bij te wonen. Winnen is belangrijker dan meedoen.

De NASA kwam deze week met een persbericht waarin te lezen is dat op 8 juli van dit jaar 40% van het ijsoppervlak op Groenland smeltende was, en dat dat gebied zich verrassend snel uitbreidde tot 97% van het ijsoppervlak. Met andere woorden; het dooit in Groenland, ook op plekken waar het al zo’n 150 jaar onafgebroken heeft gevroren.
Groenland ligt voor het grootste gedeelte boven de poolcirkel, en er ligt daar dus geen dun laagje rijp zoals we hier in de winter wel eens hebben, maar een forse laag bevroren water van zo’n drie kilometer dikte. Dat smelt je niet weg in een paar dagen tijd. Hoe graag men dat ook zou willen.

Eigenlijk kijk ik maar heel weinig TV. Het apparaat zelf gebruik ik vooral als scherm om zo nu en dan een DVD’tje te bekijken. Uiteraard kijk ik wel braaf naar het Achtuurjournaal, maar dat doe ik wanneer het mij uitkomt, op internet. Voor de rest verzamelt m’n TV vooral stof.
Een niemendallig quizje waar ik wel met heel veel plezier naar kan kijken is De Slimste Mens. Anders dan de titel doet vermoeden zijn de vragen niet al te moeilijk, en bij vlagen vraag je je af of de redactie zélf wel zo heel slim is… er zit nog wel eens een dubieus ‘goed’ antwoord tussen – maar de geweldige interactie tussen de oude mannetjes Freriks en Van Rossem maakt veel goed. Onwillekeurig doen die twee wat aan de oude knorrepotten uit The Muppet Show denken, en da’s een compliment
Ik vind het echt een heerlijk komkommertijdvulsel.

Na een lange periode van kwakkelig weer is het niet verkeerd het eerste zonnige weekend sinds mensenheugenis door te brengen op een modderig terrein.

Uitgeversconcern Wegener, eigenaar van de bulk aan regionale dagbladen, is te koop.
Lijkt me een mooie kans voor onze overheid om weer een eigen uitgeverij in bezit te krijgen. Leuk voor wie nostalische gevoelens koestert naar de tijd dat de SDu nog ‘n staatsbedrijf was, en als het voorstbestaan van papieren streekkranten echt zo belangrijk is, is het annexeren van de uitgeverij een stuk zinvoller dan het verstoren van de markt door het uitdelen van marktverstorende krantensubsidies.
Daarnaast; Warren Buffett, misschien wel de meest uitgekiende investeerder van onze tijd, heeft eerder dit jaar 63 regionale bladen overgenomen. Waarom is mij onduidelijk, maar er is dus een goeie kans dat regionale kranten voor onze overheid een betere investering zijn dan complexe derivaten.

Al ruim een half jaar zit André Kuipers in het internationale ruimtestation ISS. Wat spoken die lui daar al de tijd uit? Met wat kinderspeelgoed bouwen ze generatoren en Leidse flessen. Het is dus echt waar; van Lego kun je alles maken.

Vandaag, precies 30 jaar na de introductie ervan, stopt France Telecom met het aanbieden van Minitel; de kleine terminals waarop de welbekende 40 tekens brede pagina’s konden worden bekeken, die zoveel op Teletekst leken.
De Nederlandse variant, Videotex is al sinds jaren ter ziele, meer ik herinner me ‘t nog als de dag van gisteren. Ik word oud…