Een regenachtige nacht op een parkeerplaats aan het water en wat wolkjes mochten de pret niet drukken.. song van de dag… Atlantis van Donovan

aan: The Netherlands Consulate General in Miami
mia@minbuza.nl

Marco Island, 6 juli 2011

Zondag 3 juli jongstleden ben ik aangekomen op de luchthaven van Miami. Helaas duurde het een stuk langer dan gepland om de Verenigde Staten binnen te komen. De reden daarvoor; mijn nieuwe paspoort heeft nummer N████K0L9, maar ik blijk mijn ESTA te hebben aangevraagd voor paspoortnummer N████KOL9. Dit leed ertoe dat me werd verweten dat ik mijn bezoek aan de VS niet voortijdig had aangemeld, waardoor ik na de paspoortcontrole nog een goed uur door heb moeten brengen in een wachtkamer achter een electronisch afgesloten deur.
Al kan ik niet anders dan zeggen dat ik daar keurig en respectvol ben behandeld, het zal wel nooit mijn hobby worden lange tijd in dergelijke ruimtes door te moeten brengen – al zouden ze me er verwelkomen met warme koffie en appelgebak met een toefje slagroom.

Dat is de reden dat ik mij meld. Gode zij dank ben ik ondanks mijn verschrijving toch toegelaten tot de VS, maar met het mijn toegewezen paspoortnummer kan ik de komende jaren nog het een en ander verwachten. Niemand verwacht een cijfer in een reeks letters – zeker geen nul.
Het zou daarom in mijn optiek de moeite waard zijn te overwegen de tekens O, 0, Q, 1 en I in het geheel niet te gebruiken bij het uitgeven van paspoortnummers. Ik kan uit eigen ervaring melden dat dit leidt tot verwarring.

Groetend,
Christiaan.

Nu vind ik het een beetje jammer om op een appartementje te wonen. De lucht op de terugweg van werk naar huis was betoverend mooi. Kaarsrechte bliksemflitsen recht naar beneden, en imponerende ontladingen van wolk naar wolk…

Het is weer om op een beschut plekje met vrij zicht foto’s te maken met een sluitertijd van 30 seconden of meer….

Eigenlijk praat ik nooit over de dingen die op m’n werk gebeuren. Niet dat het zo geheim is wat ik doe, maar ik vind het wel zo netjes mijn broodheer met enige discretie te behandelen.
Toch volgt nu een uitzondering. Zoals wel vaker gebeurt heb ik vandaag een uitgebreide buitenronde gemaakt langs een aantal onbemande installaties.
Enigszins verrast was ik toen ik bij eentje daarvan een onbekende auto geparkeerd zag staan met een mannetje erin. Toen ik ineens ook een dameshoofdje boven ‘t stuur uit zag komen werd me ineens alles duidelijk. Het is er het weer voor, dus ik kijk discreet de andere kant op… maar zoek de volgende keer een hotelletje op, okee?

Zo aan het eind van de lente is het tijd voor de voorjaarsschoonmaak. Ramen tegen elkaar open, en op de computer de stream van Cultura24, waarop de hele dag optredens vanaf Pinkpop worden vertoond.

De oogst; € 167,50 aan Irischeques, een platenbon van 40 gulden en voor 20 euro bioscoopbonnen. Allemaal nog geldig

Eens in de zoveel tijd is het leuk naar een voorstelling van Boom Chicago te gaan. Zo ook gisteravond.
Geheel in stijl met de titel van hun show, Social Media Circus, had ik iemand meegenomen die tot gisteren alleen bestond in mijn computer, maar gewoon een mens van vlees en bloed blijkt te zijn.
Als opwarmertje, tijdens het eten, werd de zaal alvast een beetje in de stemming gebracht met infographics vol zinloze, en daardoor extra leuke, data. Gevolgd door de show zelf. Uitstekende Engelstalige stand up comedy in een vlotte mix van sketches en improvisatiecabaret.
Het grootste verschil tussen de vorige shows en deze is wel het onderwerp; waar al bijna 20 jaar de Nederlandse maatschappij bezien door de ogen van een argeloze toerist of kennismigrant de grote bron van inspiratie was, is nu een universeler thema gekozen. De wereldwijde cultuur rondom de sociale netwerken waarin mensen, zeker sinds de komst van de smartphone, continu met elkaar in verbinding staan. Zoals in de show zelf gezegd wordt; de media die ervoor zorgen dat we tijd doorbrengen met iedereen, terwijl je degenen die echt bij je zijn negeert.

Persoonlijke hoogtepunt van de avond was toch wel de prank call waarbij een argeloze Marktplaats-adverteerder werd gebeld met wat vragen over de door hem geplaatste advertentie. Inderdaad, vergelijkbaar met de flauwiteiten die Jack Spijkerman uithaalde toen ik nog luiers droeg, maar nog steeds is er geen schoner vermaak dan leedvermaak

Soms heb je ergens een verloren uurtje, en soms kom je dan in de bioscoop terecht. Heel soms is het dan Pirates Of The Caribbean dat je voorgeschoteld krijgt.
Er wordt een leuk tijdsbeeld neergezet met mooie special effects. Het verhaal zelf stelt echter een stuk minder voor. Het mooiste aan de hele film was Penélope Cruz, de grootste verrassing de andere Spaanse schone Àstrid Bergès-Frisbey als zeemeerminnetje, en de beste scène werd letterlijk bewaard tot het laatst. Een leuke, humorvolle toegift na de aftiteling.
Voor de rest is het een film die alleen leuk is als je er niks van verwacht, die je gezapig onderuitgezakt tot je neemt als was het een lichtverteerbare snack – en de volgende dag weer bent vergeten.
Zoals gezegd, iets voor een verloren uurtje.

Hoe blij ik ook ben met navigatie op Android, het ingeblikte synthetische stemmetje daarop is een gruwel vergeleken met de heerlijke streling van de trommelvlies die Vlaamse Lucie heet. Qua navigatie geef ik dus stiekem de voorkeur aan TomTom op m’n oude HP. Zelfs overzee.

Ik ben weer eens voorzichtig begonnen met het orde brengen in de forse voorraad foto’s en filmpjes die ik mee heb genomen van mijn tripje naar het zuidoosten van de VS eind vorig jaar, en het terugzien van onderstaand filmpje toverde een glimlachje op mijn gezicht.

KPN stopt met de doorgifte van TV-kanalen via de DVB-H-standaard… nog voor ik in het rijke bezit ben van een toestel om mobiele TV-uitzendingen mee te kunnen zien…

…wat een achterhaalde onzin.

Aandacht op CNN heeft de vaderlandse pers wakkergeschud, en RTL en Elsevier vermelden nu iets dat al redelijk algemeen bekend was als nieuws: HPV veroorzaakt niet alleen baarmoederhalskanker, maar kan bij wie onbeschermd fellatio of cunnilingus bedrijft tevens tot keelkanker leiden. Het is zelfs niet ondenkbaar dat de bacterie daarna via speeksel aan anderen wordt doorgegeven. Smakelijk.

Niet echt nieuws, maar aan de andere kant maakt het wel duidelijk hoe belangrijk het is te vaccineren tegen HPV, en dat niet alleen meisjes tot de risicogroep behoren. Eigenlijk zou bij iedereen zo’n spuit in de bovenarm gerost moeten worden.

Remakes zijn negen van de tien keer niet beter dan de rest, en de tiende totaal overbodig. Dat geldt zeer zeker voor de Nederlandse remake van de mooie Belgische film Loft uit 2008. De enige reden die ik kan bedenken een Nederlandse nieuwe versie te maken van een al Nederlandstalig origineel, is dat men Hollanders niet in staat acht te begrijpen dat het bloemrijke woord scheefpoepen in de zuidelijke provincies hetzelfde is als vreemdgaan hier.
Mijn advies: blijf lekker thuis en wacht tot Loft op televisie komt. Doe ik zelf ook.

Vanmorgen rond 8 uur stond de koerier op de stoep waarna een emotioneel weerzien volgde met mijn tas. De eerste op de route, dus de rest van de dag vrij. Na de koffie een rondje gereden om weer te wennen aan een handgeschakelde auto, om de remmen weer gangbaar te krijgen en om wat boodschappen te doen. Mijn otoplastieken zijn klaar, en m’n koelkast redelijk leeg.
Morgen begint de ratrace weer, maar eerst is het tijd voor boerenkool.

Zo zit je lekker onder de palmen, en zo zit je in het koude Nederland.
Op Thanksgiving day probeer ik nog een pakje te versturen, maar werkelijk alle winkels zijn gesloten. Dat schiet dus niet op.
Na wat foto’s te maken in het charmante plaatsje Goodland en afscheid te nemen van de mensen waar ik zo welkom was stap ik in de auto voor m’n laatste rit in deze fijne Nissan Versa waarmee ik in de afgelopen maand ruim 5000 mijl heb afgelegd. Over de Tamiami Trail, door het moeras en langs dorpen van de Mikosukee (die gelukkig wel een winkel open hebben. Deze Thanksgiving ben ik dankbaar voor de oorspronkelijke bewoners van Florida en hun gezonde handelsgeest). Terug naar het vliegveld van Miami. Uit de luidsprekers schalt de stem van Ozzy Osbourne. Mama, I’m coming home. Toepasselijke kan haast niet.
De auto wordt ingeleverd, met een nog voor meer dan een kwart volle tank. Kassa voor de verhuurder…
Het pendelbusje brengt me naar het vliegveld, waar ik m’n bagage aan de balie afgeef. Gisteren heb ik al online ingechekt.
De vlucht zelf verloopt vlot. Het eten is goed, de wijn is lekker en doordat de vlucht niet vol is, heb ik een hele rij stoelen tot m’n beschikking. Ik ben te lang om gestrekt te kunnen liggen, maar met de armleuninkjes omhooggeklapt en vier kussentjes onder m’n hoofd lukt het toch een fijne slaaphouding aan te nemen.
Voor ik er erg in heb verandert de schemering in daglicht en zie ik een ijzig wit besneeuwd Frankrijk beneden me. Ugh…

De vlucht van Parijs naar Schiphol verloopt iets minder vloeiend. De vluchten sluiten erg strak op elkaar aan. Goed te doen, maar tussen aankomen bij de gate en de geplande vertrektijd zit maar 5 minuten.
Nu is er wat meer tijd, want de vlucht is vertraagd vanwege het weer in Amsterdam. Het duurde deze ochtend wat langer dan gepland om de vleugels van het gedurende de nacht aangegroeide ijs te ontdoen, waardoor dat toestel pas later aan z’n vlucht naar Parijs toe kon beginnen. Ook bij de vlucht terug naar Amsterdam blijft het Amsterdamse weer opspelen. Door de mist is er maar 1 landingsbaan open, en daardoor kunnen er niet meer dan 45 vliegtuigen per uur landen. Dat betekent rondjes vliegen boven Rotterdam en geduldig wachten.
Wachten blijkt sowieso het mantra, want mijn ruimbagage vond te overstaptijd in Parijs te kort en heeft besloten met een latere vlucht mee te gaan. Nu ik dit schrijf wacht ik vol verlangen op de koerier die mij met m’n tas zal verenigen.