De eerste etappe zit erop; na een vlucht van elf en een half uur ben ik veilig aangekomen in Singapore. De stad doet z’n naam eer aan, want het regent een beetje.
Ik heb m’n kamp opgeslagen in een jeugdherberg in Little India, op tien minuten loopafstand van treinstation Bugis. Een kaal hok met een handvol stapelbedden, maar wel erg goedkoop, vriendelijk – en gratis ontbijt en wifi.

De dag begon gistermiddag, als te verwachten, op Schiphol. Inchecken verliep vlotjes, en er wer omgeroepen dat om vijf uur Hans Klok een verrassingsoptreden zou komen geven op de kruizing van de B- en C-pier.
De grootste verrassing was dat ie voor vijven alweer z’n biezen pakte. Toen ik op de genoemde tijd op de genoemde plek aankwam was hij bezig met z’n laatste truc – en door de plek waar ik stond zag ik precies wat hij deed. Dan is meteen de charme van z’n truc verdwenen
Na een behoorlijke tijd wachten mocht ik mee met het vliegtuig naar Frankfurt, waarvandaan het toestel dat me naar Singapore zal brengen vertrekt.
Het zou mijn eerste vlucht worden aan boord van ee A380, en ja, ze staan hier echt aan de pier. Twee enorme beesten van vliegtuigen naast elkaar, verbonden met ‘t gebouw met drie slurven elk. Indrukwekkend; groot, maar absoluut niet lomp. Eerder rank en elegant.
Binnen, in de economy-class op het onderdek althans, ziet de A380 er eigenlijk net zo uit als een normaal widebodytoestel. Dezelfde krappe stoeltjes waarin je knieschijven bijkans worden verbrijzeld zodra degene in de stoel voor je onaangekondigd z’n rugleuning achterovergooit. Het zou net zo goed een A340 en een Boeing 747 kunnen zijn… alleen meer, en grotere, toiletten. Gek genoeg nog steeds met een asbakje binnenin de deur…
Bij vertrek merk je het verschil wel. Waar een 747 je met veel gebrul en geraas achterin de stoel drukt, pakt de A380 je vriendelijk beet, neemt een elegant aanloopje, maakt een sprongetje en neemt je schijnbaar moeiteloos mee naar boven. Het voelt allemaal heel vriendelijk en soepel, ondanks de brute kracht van dit beestje.

Het is de bekende slogan van een winkel waar je maar één ding wilt zodra je er toevallig binnenloopt; zo snél mogelijk weer naar buiten!
Ze zijn misschien niet gek, maar Media Markt doet wel een beetje raar. Niet alleen hun reclames en winkels zijn lelijk, schreeuwerig en chaotisch, hun overige uitingen zijn van vergelijkbaar niveau.
Vorig jaar nog tourden Eins, Zwei Orchestra, Mr. Love & The Stallions en Novack gezamenlijk langs de Nederlandse podia. Drie bandjes voor de prijs van één. Een vriendelijke knipoog naar Halbe Zijlstra, die destijds al flink bezig was de culturele sector in de uitverkoop te doen. Vandaar dat de steden waar deze bands optraden werden volgehangen met posters die een beetje leken op uitingen van electronicazaken. Imitation is the sincerest form of flattery.

Helaas voelde Media Markt zich niet gevleid door deze persiflage, en bij de organisatoren van Indieshop viel een boze brief op de mat. Dit jaar gebeurde precies hetzelfde, maar nu bij een kleine politieke partij die in hun poster de aandacht vestigt op een politieke keus van ruim een decennium geleden, waarbij is besloten containerladingen aan geld te spenderen aan de ontwikkeling van een gevechtsvliegtuig dat op termijn de gammele oude F16 moet gaan vervangen. Tien jaar geleden maakte Bob Fosko er al een liedje over, en dit jaar was het de basis voor een verkiezingsposter die moest onderstrepen dat het meebedenken van een vliegtuig wel leuk is voor de bedrijven die eraan verdienen, maar dat anderen meer gebaat zouden zijn bij een tablet waarmee ad-hocreferenda uitgeschreven en gehouden kunnen worden. Ook vernieuwende technologie, maar van een andere orde dan dat vliegtuig – dat inmiddels klaar is, dus er nu nog mee kappen heeft geen enkele zin meer.

Wederom was Media Markt niet blij, en alweer werd de verspreider van de posters gesommeerd ermee te stoppen. Zelfs al weet Media Markt als geen ander dat ze daarin geen poot hebben om op te staan. Volgens de Austeurswet is het helemaal okee om iets of iemand te parodiëren en ook verwarring, als destijds bij iLocal, zal niet ontstaan. Het verschil tussen artiesten, kleine politieke partijen en een winkel is heus wel te zien.

Opinie… da’s het vormen en verspreiden van een mening. Gelukkig heeft ook Mathieu Weggeman daar het volste recht toe, al kan ik niet anders dan het hartgrondig met ‘m oneens zijn. Gistermiddag verscheen van zijn hand een opiniestuk waarin hij de facto pleit vóór censuur en afschaffing van lichamelijke opvoeding op scholen. De tijd die gespendeerd wordt aan het verbranden van caloriën, zou je ook kunnen besteden aan het lezen en analyseren van Catullus of Shakespeare. Hoewel, die twee schrijvers zullen beiden wel te banaal geacht worden om onderdeel uit te maken van Cultuureducatie.
Iedereen ziet wat ie wil zien, en dat kan ertoe leiden een, inmiddels wegens matige kijkcijfers geschrapt, Duits programma te verheerlijken, zonder in te zien dat Nederland met Zomergasten een vergelijkbaar juweeltje in portefeuille heeft én zonder te beseffen dat de meer dan dertig commerciële Duitse TV-kanalen dagelijks een stortvloed aan leeghoofdigheid over de argeloze TV-kijker uitstrooit. Hoe zat dat ook weer met die splinter en de balk?
Marcel van Dam zei ooit dat wie last heeft van geweld op straat een betere krant moet lezen. Ik zeg dat wie last heeft van domheid en onfatsoen in de samenleving betere dingen te doen heeft dan z’n avonden te vullen met een glas wijn voor de dwangbuis.

Eigenlijk kijk ik maar heel weinig TV. Het apparaat zelf gebruik ik vooral als scherm om zo nu en dan een DVD’tje te bekijken. Uiteraard kijk ik wel braaf naar het Achtuurjournaal, maar dat doe ik wanneer het mij uitkomt, op internet. Voor de rest verzamelt m’n TV vooral stof.
Een niemendallig quizje waar ik wel met heel veel plezier naar kan kijken is De Slimste Mens. Anders dan de titel doet vermoeden zijn de vragen niet al te moeilijk, en bij vlagen vraag je je af of de redactie zélf wel zo heel slim is… er zit nog wel eens een dubieus ‘goed’ antwoord tussen – maar de geweldige interactie tussen de oude mannetjes Freriks en Van Rossem maakt veel goed. Onwillekeurig doen die twee wat aan de oude knorrepotten uit The Muppet Show denken, en da’s een compliment
Ik vind het echt een heerlijk komkommertijdvulsel.

Uitgeversconcern Wegener, eigenaar van de bulk aan regionale dagbladen, is te koop.
Lijkt me een mooie kans voor onze overheid om weer een eigen uitgeverij in bezit te krijgen. Leuk voor wie nostalische gevoelens koestert naar de tijd dat de SDu nog ‘n staatsbedrijf was, en als het voorstbestaan van papieren streekkranten echt zo belangrijk is, is het annexeren van de uitgeverij een stuk zinvoller dan het verstoren van de markt door het uitdelen van marktverstorende krantensubsidies.
Daarnaast; Warren Buffett, misschien wel de meest uitgekiende investeerder van onze tijd, heeft eerder dit jaar 63 regionale bladen overgenomen. Waarom is mij onduidelijk, maar er is dus een goeie kans dat regionale kranten voor onze overheid een betere investering zijn dan complexe derivaten.

Al ruim een half jaar zit André Kuipers in het internationale ruimtestation ISS. Wat spoken die lui daar al de tijd uit? Met wat kinderspeelgoed bouwen ze generatoren en Leidse flessen. Het is dus echt waar; van Lego kun je alles maken.

Alsof de duvel ermee speelt; net nu bol.com een week lang forse kortingen geeft op electronica, protesteert mijn koelkast tegen het feit dat ik dusdanig veel diepgevroren spullen op voorraad houd dat ik al een tijdje niet meer aan ontdooien toe ben gekomen. De handgreep van de onderste diepvrieslade veranderde spontaan in een stuk plastic, scherp als een dolk.

Uiteraard ben ik nog net niet zo verwend dat ik ook echt meteen een nieuwe koelkast overweeg; eerst eens een lief briefje met de vraag of de lade vervangbaar is, en anders roep ik de hulp in van een tubetje secondenlijm. Nu blijkt dat een stukje gietplastic bijna 50 euro moet kosten en een tubetje lijm maar 2, is de keus heel snel gemaakt

Op dit moment heb ik een Bosch KGV24C00. Ik was voornemens de diepvriesladen te ledigen, zodat ik het apparaat zou kunnen ontdooien. Hiermee blijk ik echter te laat; bij het opnenen van de onderste lade bleek wat het nadeel is van lichte kunststof constructies in een koude omgeving. Er brak een scherp stuk van de handgreep, en ik beschouw de onderlade nu als onbruikbaar.
Is er ergens een vervangende lade verkrijgbaar – liefst eentje met een handgreep die wel sterk genoeg is voor degelijks gebruik?

Het is alweer zo lang geleden; een goeie tien jaar geleden dat het aandeel Ahold pijnlijke klappen kreeg en zelfs een makkelijke prooi leek voor een bedrijf als Tesco of Walmart. Nu is het Ahold zelf die een ander bedrijf opslokt; bol.com wisselt voor 350 miljoen van eigenaar, en is voortaan het broertje van Albert.nl.

De eerste dag werken na de vakantie. Op weg naar huis hoor ik onderaan de oprit van de snelweg een tik. Ster in de voorruit. Gr.

Mijn kersttoespraak voor dit jaar? De dagen worden weer langer. Nog even en de boom mag weer naar buiten, en sta je buiten met de bezem vuurwerkresten op te vegen – peinzend hoe het toch kan dat elk jaar sneller gaat dan het vorige.
Hoe staat het met de goede voornemens voor 2011? Het is alweer bijna een jaar geleden dat je die dingen afsprak met jezelf. Ben je ze nagekomen? Nee? Je hebt gelukkig nog een hele week – of een heel jaar

Hij zat bij de post… de o zo elegante en nuttige kalender voor 2012… plus een setje van 20 Zeldzame-aardemagneten. Handig om met een heel klein magneetje zware dingen aan een magneetbord te bevestigen

Sinterklaas is alweer terug naar Spanje, maar hij was gul dit jaar…
Maar liefst 2 boeken; eentje over bier, en eentje over de Thaise taal, een bril met daarin plastic folie die zorgt dat je dansende hartjes te zien krijgt als je naar een kaarsvlammetje kijkt, en als klap op de vuurpijl de allernieuwste Kinderen Tegen Kinderen. Die had ik stiekem al, maar dat maakt ‘t niet minder leuk om te krijgen
Dank u Sinterklaasje…

Gisteren ben ik bij de officiële lancering van een mooi Nederlands initiatief geweest; Wakibi. Wakibi is, kort gezegd, een soort ontmoetingsplaats tussen mensen. Aan de ene kant betrokken mensen in Nederland, en aan de andere kant ondernemende mensen over de hele wereld, die een betere toekomst op kunnen bouwen met wat voor ons een klein bedrag is. Het mooie is ook; dat kleine bedrag is geen gift. Je geeft iemand nu 20 euro, maar over een paar maanden krijg je ‘t terug en kun je er opnieuw iemand blij mee maken. In principe zou je daar tot in het oneindige mee door kunnen gaan. Het verdwijnt niet in een bodemloze put, maar volgt de methodiek van Muhammad Yunus. Microkredieten.
Het principe van de microkredieten is niet nieuw, en er zijn ook al meerdere plaatsen waarmee je exact hetzelfde kunt als Wakibi, maar het handige, hier, is dat de hele site in lekker leesbaar Nederlands is vormgegeven, en dat je niet moeilijk hoeft te doen met creditcards endergelijke, maar gewoon met iDeal kunt betalen.
Ik heb gehoord dat Sinterklaas dit jaar al heel veel cadeaubonnen heeft gekocht om op pakjesavond uit te delen.

Boeken:
bol.com | Bruna | Muhammad Yunus – Banker to the Poor
bol.com | Bruna | Dambisa Moyo – Dead Aid

Voor alles is een eerste keer, en sommige dingen moet je gewoon proberen voordat je er een oordeel over kunt vormen. Daarom ben ik vandaag gaan zweven; ik heb een floatingsessie ondergaan bij Blitz Wellness in Heemstede.
Het concept van floaten; een afgesloten cabine met daarin een badkuip, gevuld met water dat op lichaamstemperatuur wordt gehouden.
Binnenin is slechts een zwak licht en LEDs aan het plafond geven de illusie van een sterrenhemel. ‘t Is niet de bedoeling daar al te veel op te letten, het idee is juist dat je alles van je afzet en helemaal ontspant. Het water is zo gruwelijk zout dat je erop blijft drijven. Doordat het water dezelfde temperatuur heeft als je eigen lichaam voel je ook dat niet. Het is niet warm en ook niet koud, maar net is net alsof je op een wolkje ligt. Het was m’n eerste keer, dus ik vond het wat moeilijk m’n houding te vinden – niet in de laatste plaats omdat je toch je hoofd weg voelt zakken als je volledig ontspant. Oordopjes zorgen ervoor dat je oren niet vollopen met water, maar het duurt even voordat je compleet beseft dat je écht helemaal alles los kunt laten zonder dat je gezicht onder water verdwijnt. Hierdoor bleef er wat spanning in m’n schouders en nek achter. Juist de plekken waar met een massage lekker gekneed kan worden. Da’s een kwastie van overgave, en de eerste keer gaat dat niet vanzelf – daarna denk ik dat een floatsessie een ontzettend ontspannend rustmoment kan zijn. Een momement waarbij de buitenwereld ver weg is, en de telefoon achterblijft in een ander universum. Een uurtje retraite.