N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Vanaf morgen zullen Janine Prins en Hans Beerenkamp (de man die ooit mijn filmrecensie van kritiek voorzag) Europa gaan verkennen in een tot woonmobiel omgebouwde Mercedes 608D (een behoorlijk forse bus, van het type dat in het verleden nogal eens werd omgebouwd tot brandweerauto of paardenvrachtwagen) uit 1976.
Via www.nrc.nl/ee is nu al een WordPress-blog te vinden, waarop onder andere is te lezen waar en hoe de Mercedes is gekocht, naast wat minder relevante testberichtjes. Vanaf morgen zal die pagina, als het goed is, geregeld worden aangevuld met verhaaltjes, foto’s en filmpjes uit de eerste hand, vanuit ‘de witte plekken op de culturele kaart van Europa’. Lijkt me de moeite van het volgen meer dan waard.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Vanavond om tien uur zal Walibi World haar poorten voor de rest van het jaar sluiten. Wat een mooi moment om terug te kijken op m’n bezoekje aan dat park van 25 maart 2005. In de vorm van een filmpje.

Via blauwscherm.nl
Let niet op het plaatje. Als je precies halverwege het filmpje toevallig een boomspiegel filmt, krijg je dat. Ook de nogal brakke beeldkwaliteit is helemaal de schuld van YouTube.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Bovenstaande zin is een uitspraak van serveerster Jazz van het Hard Rock Café in Amsterdam. Nou zie ik mezelf nog niet bepaald snel in de horeca werken, maar mocht u, waarde lezer, interesse hebben in een uitdagende baan in een vlot, internationaal team (met dito bezoekers) op een prachtlokatie in de hoofdtad (nabij het Leidseplein, aan de gracht, naast Lido en Casino) dan kan ik alleen maar aanraden ter plaatse even een balletje op te gooien (of een glas; het is een pré als je ‘n beetje kunt jongleren)
Meer de behoefte bestuurtjes te doen; tot en met vandaag kun je solliciteren op de funktie van voorzitter Duurzame ontwikkeling bij de Jeugdraad (dus kun je heel snel een motiverende mail typen, kijk dan hier) en de eerste termijn van FNV Jong-voorzitter Judith Ploegman zit er bijna op. Ze is herkiesbaar, maar tot 13 november kun je je wel als tegenkandidaat aanmelden.
Toevallig kreeg ik net ook nog een mailtje dat de Belgische organisatie Amusee Vous deelnemers en toeschouwers zoekt voor een debatavond op 6 november in de Brakke Grond (alweer Amsterdam). Geen werk, wel leuk.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Aaaaah… Je hebt films en Films, en Babel is er één met een hele grote hoofdletter, en het puntje op de I mag je vervangen door een pareltje.
Goed, het verhaal is wat onwaarschijnlijk, maar toch, wel interessant om te zien hoe een kogel door ‘t raam van een toeristenbus op drie continenten heftige gevolgen kan hebben. Voor de rest zijn de karakters en situaties erg herkenbaar en realistisch (komt ook doordat de film, met lokale acteurs, is opgenomen in Marokko, Mexico, Japan en de VS, en niet in een of andere studio op een fabrieksterrein)
Dit is nou eens een verhaal dat, hoe onwaarschijnlijk ook, gebeurd zou kunnen zijn zoals ‘t is verfilmd.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Goed. Vorige week ben ik toch maar naar Zwartboek gegaan, en hij was eigenlijk best wel aan te zien. Niet het meest meeslepende verhaal ooit, en bij vlagen is het wel heel erg Rambo in de polder (of op andere manieren over the top), maar toch… juist dat maakt het verschil tussen een arthouse-film en een blockbuster, toch? Beeldkwaliteit, decors/locaties en geluid zijn top. Er wordt echt een heel realistisch tijdsbeeld neergezet.
Alleen had ik gehoord dat er nogal wat niet-functioneel naakt in de film zou zitten.. Op het totaal overbodige shot met het leutertje van Franken na heb ik daar helemaal niets van gemerkt.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Ooooh gek.. wat een beauty. Massa als Braziliaanse winnaar in Brazilie, Alonso die, in z’n laatste race voor Renault, wereldkampioen wordt met maar 13 punten voorsprong op Schumacher, en Schumacher die op papier tijdens de laatste wedstrijd voor z’n pensioen nog wereldkampioen had kunnen worden, maar door een net iets te strak uitgevoede inhaalactie aan ‘t begin van de wedstrijd he-le-maal achteraan terechtkomt, en toch in de punten weet te eindigen. Topsport, pure emotie, en de mooiste ontknoping die een seizoen Formule 1 maar kan hebben. Ik krijg er bijna spijt van dat ik van de rest van ‘t seizoen eigenlijk niets heb meegekregen.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Helemaal vergeten. Inmiddels ben ik alweer een tijdje terug, maar het schiet me nu weer te binnen dat ik de in Frans Guyana wonende Nederlands-sprekende Indiaan die hotel/restaurant Agami (ongeveer 5 kilometer buiten St. Laurent) runt heb beloofd eindelijk het vooroordeel dat de oorspronkelijke bewoners van Amerika ons ‘witte mensen’ zouden noemen uit de wereld te helpen. Da’s niet waar; we zijn zeegeesten.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

La Vache Qui Rit, droog stokbrood, een halve pot pindakaas, een bijgevulde fles water en droge toastjes. Dat is de verrassing die ik eerder vandaag voor de toevallig passerende minder bedeelde strategisch en discreet op het schrijfplankje van een telefooncel heb achtergelaten.
Ik ben er vrij consequent in geweest geen geld te geven aan bedelaars, omdat ik niet graag gezien wil worden als een wandelende zak geld, maar het staat me tegen om goed voedsel weg te gooien op een plek waar je dagelijks geconfronteerd wordt met op de stoep slapende ongewassen mensen.

Update: De tas is weg.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Vandaag verliep anders dan gepland. Gisteravond hebben we de Twingo, die al die tijd voor de deur van het hotel in Kourou stond, opnieuw gehuurd om terug te rijden naar Cayenne. Het bleek niet mogelijk em via het internet te bespreken, waardoor de huurprijs per dag ineens geen 42 euro, maar 55 euro bedraagt. Daarbij komt, dat er een logistiek foutje was gemeet met m’n wasgoed; die moest ik dus in een ander hotel afrekenen.
Op zich niet zo’n ramp. Wat er vanmorgen gebeurde was erger. Vandaag was het m’n bedoeling naar Cacao te rijden. De inwoners van dat dorp komen oorspronkelijk uit Laos, en op zondag is daar markt. Een soort Antwerpse vogeltjesmarkt, maar dan anders.
Anfin, bij het instappen word ik ineens aangestaard door een paar draadjes in het dashboard, die daar gisteren nog niet zaten. De radio is weg. Voor de rest valt niets te zien, behalve dan dat de radio weg is.
Lichtelijk geschrokken ben ik maar naar ‘t Novotel in Cayenne gereden, waar men niet veel meer kon doen dan een briefje uitschrijven dat de radio er niet meer is. Bellen met Europcar heeft geen zin; zij pakken de telefoon toch niet op. Met heel veel geluk krijg je een antwoordapparaat aan de lijn, maar da’s dan ook alles.
Ik besluit voor de zekerheid m’n sleutels nog niet af te geven, maar naar het politiebureau te rijden, om daar proces verbaal op te laten maken. je weet tenslotte nooit.
Ik moet zeggen, dat verliep redelijk soepel. Mijn kennis van ‘t Frans, en de lokale kennis van het Engels vullen elkaar in zoverre aan, dat ik zonder al te veel moeite aangifte heb kunnen doen. Eind goed al goed? Geen idee. Ik ben bang dat dit feestje nog een staartje gaat krijgen als ik eenmaat thuis ben. Maar goed; Europcar heeft nu een kopie van m’n proces verbaal, de autosleutels, en een nog niet bijgetankte auto zonder radio (maar met deuk in het voorportier).
Ik heb geen zin meer nog te gaan rijden. Het leek me mooi de volledige kustweg, vanaf Saint Laurant du Maroni, aan de grens met Suriname, tot Saint Georges, aan de Braziliaanse grens, af te leggen, maar nu lijkt in de zon ziten me een veel beter idee.

Ja, en voor ik het vergeet; gisteren was een behoorlijk geslaagde dag. ‘s Ochtends vroeg vanuit de haven van Kourou vertrokken naar de Iles de Salut, ook al een voormalige strafkolonie. Best interessant om die barakken te zien die gebruikt werden om bagnards te huisvesten, en de lokale bevolking die maar al te graag komt wildkamperen op Ile Saint Joseph; overal zie je hangmatten gespannen tussen de kokospalmen. Beetje cru om dat op een dergelijke plek te doen, maar ala.
Daarna kwam het bericht dat ik wederom oom ben; gisterochtend is m’n zus bevallen van een dochter.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Vanmorgen heel vroeg heb ik op het strand gekeken naar een gedeeltelijk verduisterd opkomende zon, die langzaam maar zeker steeds meer bedekt werd door de maan.
Dit fraaie natuurfenomeen was erg goed te zien, ondanks een paar niet noemenswaardige, dunne sluierwolkjes aan de horizon.
Later, tijdens een rondleiding op het lanceerterrein van de ESA ben ik die beide professors uit North Dakota nog weer tegengekomen. Ze hebben uiteindelijk hun webcast gedaan vanuit het perscentrum van diezelfde ESA, en dat schijnt erg succesvol verlopen te zijn.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Morgenochtend is het zover; dan is eindelijk die ringvormige zonsverduistering waarvoor ik deze kant op ben gekomen te zien.
Voor wie er niet bij kan zijn, maar wel graag wil kijken; 2 professors van de University of North Dakota doen vanaf 10 uur morgenochtend Nederlandse tijd een webcast en ze houden een weblog bij (Ja, in ‘We finally arrived in Cayenne. But, it was too dark to take any pictures and we could not find an Internet connection, so we socialized with with other Americans (and a Dutchman) who were here for the eclipse.‘ ben ik die Dutchman waar ze ‘t over hebben…)
Voor de rest is de kans dat ik stiekem langer hier zal blijven om toch nog die Ariane-raket de lucht in te zien gaan definitief verkeken; naar ‘t schijnt is die lancering nu alweer uitgesteld tot 12 oktober. Duurt mij te lang, al is het hier best goed vol te houden.
Inmiddels zit ik trouwens in Kourou. Hier is niet veel, behalve een kazerne van het Vreemdelingenlegioen en een lanceerbasis voor ruimtevaartuigen.
De afgelopen dagen, rondom Saint Laurent du Maroni waren erg geslaagd. Eergisteren zijn we in een bootje de Maroni opgegaan, en hebben we een paar dorpen aan de Surinaamse kant van de rivier gezien. Op de een of andere manier vond ik het in Suriname veel relaxeder als in Frans Guyana.

Die avond was het wel opnieuw moelijk een slaapplaats te vinden. Uiteindelijk zijn we bij een Nederlands-sprekende indiaan, die familie is van de indianenfamilie in Bigiston, waar we eerder die dag aan land zijn geweest, terechtgekomen, en hij heeft dus een restaurant, en hij verhuurt kamers, en houten hutten waar je een hangmat in kunt hangen.
Slaapplaatsen vinden blijft een gedoe, want ook de afgelopen nacht was het een gedoe om, na de autorit van Saint Laurent naar Kourou, bleek dat de hier gereserveerde kamer al was vergeven, omdat we te laat binnen waren. Ik slaap wel (tegenwoordig zelfs weer in een gewoon bed) maar dan in ‘t Mercure Atlantis

Okee.. voor dit bericht te lang wordt (wat ‘t al is)… morgenochtend, 22 september, 10 uur, kijken.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Gisteren was voor m’n gevoel toch wel de langste dag tot nu toe. Na pannekoeken met ijs als ontbijt afscheid genomen bij La Bodega, en in de huurauto gestapt. Een witte Twingo. Echt het meest aangewezen voertuig om je in de tropen mee te verplaatsen
De reis verliep wel goed, trouwens. Ik zit nu in een internetcafeetje in Saint Laurent du Maroni, de plek waar de schepen met Franse dwangarbeiders aan land kwamen, aan de grensrivier met Suriname. Een kleine 300 kilometer ten westen van Cayenne.
Het viel alleen niet mee een slaapplek te vinden. Het was de bedoeling in Mana, een dorpje zo’n 40 kilometer ten noorden van hier, te gaan slapen, maar de hotelletjes die in de Lonely Planet genoemd staan, waren vol of onbeikbaar, en ook de nonnetjes hadden geen slaapplaats over, maar we wisten wel een adresje om te overnachten; Chez Judith & Dennis, praktisch in het meest noordwestelijke puntje van Frans Guyana. Daar hebben ze erg prettige hangmatten met klamboe; Slaapt prima.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Afgelopen nacht heb ik een dutje gedaan in het natuurgebied bij Kaw. Erg mooie omgeving, veel krokodillen en andere beestjes gezien (gelukkig viel ‘t qua muggen mee. Ik slik nameijk geen malaria-middeltje) en ja, dat oerwoud. Alle planten die je normaal als kleine plantjes op kantoren op hydro-korrels ziet groeien, staan hier dus gewoon buiten, op boom-formaat. De weg naar het natuurgebied toe (een smal asfaltpaadje, dwars door die enorme plantenbak) had ook iets heel vervreemdends.

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Het is bijna onbegrijpelijk; waar ik slaap hebben ae de meest briljante biertjes, van Hoegaarden wit via Leffe Blond naar Bellevue Kriek en Framboise tot Verboden Vrucht en Stella Artois. Toch krijg je, als je een biertje bestelt, een glas Heineken voor je neus. Zou toch eigenlijk niet moeten kunnen…

N.B. Deze post is van het oude systeem, ik sta vanwege die reden niet garant voor het kloppen van werkende en goed gevormde plaatjes, links (intern en extern) en andere van dat soort zaken

Lekker joh. Vandaag ben ik vanuit de stad naar ‘t strand gelopen. Voor mij de eerste keer dat ik echt met m’n beide voetjes in de Atlantische Oceaan (of heet dat hier de Caraibische Zee) heb gestaan, en ‘t water is niet eens koud!
Nadeeltje; met die vochtige lucht hier droogt alles niet zo snel, dus m’n schoenen zijn nog steeds zeikesnat.